dinsdag 18 september 2007

Stapelgedicht 2 (door Bibi)

Nog maar eentje.

Voor jou mijn lief
Zeg gauw iets spijkerhards.

Je moet dansen op mijn graf
Swing
Midden in de nacht.

Stapelgedicht 1 (door Bibi)

Een van de onderdelen van de komende kinderboekenweek is het stapelgedicht. Een geweldig idee. Het gaat zo: schrijf een aantal boektitels op die samen een gedicht vormen.
Nou, dat heb ik gedaan. Ik heb de boeken op elkaar gestapeld en gefotografeerd. Mijn cameraatje is heel klein, dus ik krijg het niet scherp. Daarom schrijf ik mijn stapelgedicht ook nog even in woorden op:

Die dag aan zee

Wat rijmt er op puree?
Met de wind mee naar zee.
Het woei.
Dag hoed!

Een omgekeerd boek geldt als witregel. Bijvoorbeeld tussen de titel en het vers.
Ik hoop dat julie meedoen. Ik nam de kinderboeken uit mijn kast voor dit stapelgedicht.

maandag 17 september 2007

Vereniging (door Alexander)

Dit weekend was ik in Appelscha. Op introductieweekend met mijn nieuwe roeivereniging. Het was een weekend vol lekkere ongein. Het was leuk. Ik kwam zondagmiddag thuis en eigenlijk miste ik het zondagavond een beetje.

Maar het is een ‘vereniging’, ik ben bij een studentenvereniging. Eén met een bestuur en truien, met een ‘soos’, voor alles een commissie, zelfs een lied. En eigenlijk heb ik iets tegen studentenverenigingen. Het gaat er meestal om ‘gezelligheid’, die ik nogal kunstmatig vond. Vrienden vond ik de afgelopen jaren zelf vanzelf wel. Maar bij mijn roeivereniging gaat het natuurlijk in beginsel om roeien. Dus. Dit weekend alleen niet, er was niet eens water in Appelscha. Dit was voor het mensen-leren-kennen.

Mijn jongere broertje is heel anders dan ik. Hij is sinds deze maand student te Delft en lid geworden van het studentencorps. Hij deed mee aan de inmiddels beruchte ontgroening. Een boze vader schreef vorige week in de NRC over de foltering die zijn zoontje doorgemaakt had. (Zie hier.)

Kon mijn broertje over meepraten. Geblinddoekt werd zijn groepje bijvoorbeeld door een kamer geleid, waarbij iets omviel, niks bijzonders verder, maar naderhand was het verhaal dat ze een cd-speler hadden vernield. Godverdegodver, wie had dat gedaan, wilde de eigenaar weten. Als niemand de verantwoordelijke aanwees zouden ze een van de aanwezige ruggen met een strijkbout bewerken. Niemand wist natuurlijk ergens van. De geblinddoekte eerstejaars hoorden het vlees sissen. Nou bleek het een truc: het vlees dat siste was een biefstuk, geen jongensruggetje. Maar de momenten van folterende angst zullen er niet minder hevig om geweest zijn.

Zo kweken ze groepsgevoel. Door samen vernederd te worden, verbroederen ze. Mijn broertje vond dat het er een beetje bij hoorde, vond dat ze samen iets overwonnen hadden, dat door al dat gedoe wel een goede band was ontstaan.

In Appelscha zaten wij in groepjes waarvoor dan eerst een naam verzonnen, die we op t-shirts vingerverfden. We deden rare spelletjes in het weiland – slidings maken op een ingezeepte baan, voetballen met kokertjes voor je ogen, volleyballen met eieren. We schreven platte toneelstukjes en voerden ze op. We chillden in de zon. We leerden elkaar kennen en vonden elkaar leuk of wat minder leuk, maar vooral leuk. Zongen een keer ‘Hoofd, schouders, knieën, teen’. En we dansten vrolijk en dronken veel bier tot vroeg in de ochtend.

Met nieuwe vrienden en geheel traumaloos keerden we huiswaarts.

zondag 16 september 2007

Dierenkleding (door Linde)


Mensen horen in kleding te lopen. Dieren niet. Oké, dekens of andere dingen die de gezondheid van het dier goed doen, vind ik nog wel kunnen, maar sokjes van Dolce & Gabbana, truitjes van Chanel of een bijpassende ketting van Dior vind ik toch echt te ver gaan.
Dieren zijn niet gemaakt om in kleding gehesen te worden. En als ze daarbij ook nog in een draagtas meegesleurd worden omdat anders hun sokjes beschadigen, breekt m’n klomp helemáál.
Sommige mensen denken dat sokjes om de voetjes van hun huisdier goed is en dat hij daardoor minder snel zal uitglijden. Nou, ik kan je wel vertellen dat zo’n lapje stof veel minder kan hebben dan de voetzool van een dier.
Honden beginnen zo langzamerhand meer keuze in kleding te krijgen dan wij. Terwijl het toch werkelijk mensen zijn waarvoor kleding uitgevonden en gemaakt is. Tenminste, dat dacht ik tot dusver.
Staan over 10 jaar de computers met een stropdasje om in de huiskamers? En hebben mobiele telefoons dan allemaal mutsjes op? Straks krijgen we nog verkiezingen voor de bestgeklede hond! Tot wanneer zal deze bizarre situatie standhouden? Ik ben het er in ieder geval NIET mee eens.

zaterdag 15 september 2007

Lui 4 (door Edward)

Wat is luiheid nu precies?
Ik kom vandaag niet tot werken, en ik slinger door het huis. In plaats van dat ik hier en daar wat opruim, raap ik hier en daar wat op, en leg het daarna daar en hier weer neer.
Waar komt luiheid vandaan?

Ik moest jaren geleden van een wijze dame eens een boek lezen over Hoe Je Leven In Te Richten. Het boek beweerde dat je leven voortdurend moet bestaan uit een balans tussen drie activiteiten:
Liefde - Agressie - Depressie.

En met liefde bedoelde de schrijver alle zaken die met affectie te maken hebben, met agressie bedoelde hij vooral 'geconcentreerd, druk bezig zijn, sporten, werken'(dus niet vechten of zo), en met depressie bedoelde hij vooral ontspanning (dus niet bedroefd zijn).
Goed, allemaal niet zo spannend dus. Maar is luiheid dus een pure noodzaak? Dringt het zich aan je op op het moment dat je teveel agressie hebt moeten vertonen?

Ik weet het niet. Ik geloof in elk geval niet dat luiheid voortkomt uit 'niets te doen hebben'. Ik geloof juist dat het voortkomt uit 'teveel te doen hebben'. Bij mij in elk geval wel.
En vandaag bén ik dus lui.
Vandaar dat ik geen groot samenhangend verhaal kon schrijven, en dat ook deze post alweer bijna gedaan is.
En vandaar dat ik vandaag ook op dit blog alleen maar wat oppakte, hier en daar, en het daar en hier weer neerlegde.

Lui 3 (door Edward)

Soms, als er om je heen ernstige dingen gebeuren met mensen waar je om geeft, kun je maar niet begrijpen hoe anderen zich druk kunnen maken om flauwekul.
Iedereen kent dit verschijnsel waarschijnlijk wel: je ziet hoe iemand die dichtbij je staat met serieuze zaken geconfronteerd wordt en dapper overeind blijft, terwijl iemand anders gaat zitten janken omdat drie huizen verderop een muis is gesignaleerd.

Een paar maanden geleden won Bernard Wesseling met zijn bundel FOCUS de C. Buddingh' prijs voor het beste Nederlandstalige poëziedebuut. Eén van zijn allersterkste gedichten gaat over iets dat hiermee te maken heeft: Wesseling beschrijft een jongen die blijkbaar op een bepaald moment weinig gevoel heeft voor iets dat écht erg is. En dan besluit Wesseling het gedicht met deze prachtige regels:

Is hij zo licht vanbinnen dat zoiets donkers
verwacht kan worden in hem op te lossen?

Lui 2 (door Edward)

Er is een nieuwe cd uit van Benjamin Biolay. Dat is geen nieuws hier, maar wel in Frankrijk. Biolay is al jaren een superster. Geen groot zanger, maar wel een origineel componist, en vooral bijzondere arrangeur. Held van de fluisterpop. Bovendien zeer produktief: naast zo'n stuk of zes eigen cd's schreef hij voor vele anderen, en produceerde hele comebacks, oa die van Dame Juliëtte Gréco.
Biolay's nieuwe cd heet Trash Yé Yé, en met de hit Dans la Merco Benz hier alvast een voorproefje. Let op de trompetjes. Bovendien: officiële COLA-kandidaat. (COLA = Canna Official Loved Artist, bij 5 ondersteuners is een artiest COLAlight, bij 7 is hij of zij officieel COLA, wat tot nu toe alleen Rufus Wainwright en Feist is gelukt, en Jason Mraz bijna). Luister evt nog meer of zelfs nog wat meer.

Lui 1 (door Edward)

Dag! Ik word moe (of lui) van alle discussies van de laatste weken over de islam en de moslims en de ego's en de boekjes en de exen en de djadjadjadieda. Daarom moet vandaag de kunst het doen. De Vliegende Panters. Kijk alsjeblieft even naar We worden bedreigd. En kijk daarna nog een keer. They've said it all.

Jeska kijkt terug: Blues

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

vrijdag 14 september 2007

Lijnen (door Kees)


Ik geloof niet in De Harde Lijn. Ook niet in De Softe of een Lijn ertussen. Misschien geloof ik niet in Lijnen die op Lijnen lijken.
Toch moeten ze er zijn. Je kunt moeilijk zeggen: welkom, ik volg geen Lijn en aan welke regels jullie je moeten houden, bepalen we onderweg wel. Nou ja, ’t zou kunnen, misschien zelfs een aardig experiment zijn, maar zonde van de tijd. Beter is, lijkt mij, van meet af aan duidelijk te maken wat er wordt verwacht, waar men zich aan dient te houden, wat niet wordt getolereerd.
O ja, in één Lijn geloof ik, namelijk in de Ík Verlies Nooit-Lijn. Wat ík wil, gebeurt, links- of rechtsom, boven- of onderlangs, en desnoods met wettelijk ongeoorloofde middelen. Als ík verlies, ontstaat er namelijk een onaangename chaos waarin niemand zich op z’n gemak voelt, behalve misschíen degene(n) die ik heb laten winnen. Een chaos en machtstrijd waarin niet – en zeker niet optimaal – kan worden gedaan wat gedaan moet, die míj (behalve tevredenheid) niets onthoudt, maar alle anderen wel. Daarom verlies ík nooit.
Dat klinkt macho, maar niet-verliezen betekent hier dat met mij alle betrokkenen winnen. Dat ik ze op de best mogelijke manier kan geven waarvoor ze zijn gekomen.
Daarbij kan niet-verliezen op veel manieren, van macho-harde tot kruidenthee-‘softe’.
Iemand poogt je te intimideren door een mes op tafel te leggen. Je pakt het, zegt “mooi”, draait je om en gooit het in de deur. Loopt ernaartoe, trekt het uit het beschadigde hout, loopt terug, zegt: “Bedankt. Goed mes” en legt het weer op tafel.
Iemand tergt je door je uit te lachen. Niet hardop, maar spottend, stil, minachtend glimlacht hij het bloed onder je nagels vandaan. Wat valt er te straffen, waar is het mes, dus praat je met hem onder vier ogen, zeg je: “Dat gemene lachje van jou maakt mij hels.” En hij: “Ik kan er niks aan doen. Als u naar mij kijkt, word ik nerveus en als ik nerveus word, lach ik zo.”
Ik geloof niet in één Lijn, ik geloof in Lijnen. Alle kanten uit als de stralen rond de zon in een kindertekening.

woensdag 12 september 2007

Spook tussen regendruppels (door Ludo)




Het regent en ik baal. Niet omdat het regent, maar omdat ik de regen even niet kan trotseren. Ik hang wat en kijk uit het raam. Een spook kijkt terug. Een kaaklijn is prominent aanwezig in het gezicht van het spook. De neus prononceert meer dan ooit. Ben ik dat?, vraag ik me vertwijfeld af.

Ik pak een fotoboek uit de kast. "China 2000" staat er, in mevrouw Abbink’s handschrift geschreven, op de kaft.
Ik zie een spook van een vrouw op de foto’s. Mevrouw Abbink in China, drie maanden zwanger en magerder dan ooit. Gelukkig kwam het daarna goed. Mevrouw Abbink heeft, na het ter wereld brengen van twee dochters, een prachtig slank, doch weelderig figuur. Eigenlijk wordt mevrouw Abbink ieder jaar mooier.
Hoe anders is het met die corpsachtige knul naast haar op de foto. Van een kaaklijn is daar geen sprake. De lach breed, het gezicht rond en blozend, de buik zorgvuldig ingehouden.

En nu dan?
Maniakale motivatie, gevoed door testosteron, competitiedrift tussen vier dertigers die iets willen bewijzen tegenover zichzelf, maar ook tegenover de ander. Een jaar geleden vier gezonde sporters die met plezier hardloopwedstrijdjes liepen in de bovenste regionen van de naamlozen, zelfs geen subtoppers.
Alle vier een enorme progressie doorgemaakt. Wedstrijden in een wedstrijd zijn het gevolg. Van naamloos naar naam. Wie is de sterkste vandaag, en vooral pas opgeven als je écht niet meer kunt. De vraag is waar het omslagpunt is, waar het beste in elkaar boven halen verandert in ongezond gedrag.

Een marathon lopen is, in tegenstelling tot wat men wel eens beweert, in mijn ogen, gezond. Trainen voor een marathon is dat echter niet. Tenminste, als je training als doel heeft om een tijd te lopen, die je bij aanvang van de marathontraining voor onmogelijk houdt. Grenzen verschuiven langzaam naar het uiterste. De wil om het úiterste van jezelf te vragen.

Onderdeel van de marathontraining was twee weken geleden een halve marathon in Groningen. Het doel: lopen op 80% van ons kunnen. Tot 15 km ging dat goed. Een regelmatig tempo, hier en daar een grap en een grol en –doordat je regelmatig loopt- het structureel inhalen van lopers die te hard gestart zijn. Vanaf 8 km is dat een gegeven. Bij 15 km kan F. zich niet beheersen. De groep aanklampers is inmiddels gegroeid tot 20 en F. geeft een dot gas, omdat hij op de hakken wordt gelopen. Gevolg: vier dertigers passeren in 6 km –einde halve marathon- zeker nog zo’n 30 lopers. En lopen een moordend tempo. Past niet in de marathontraining, maar de eindtijd vergoedt dat. Het lijf vergoedt niets en rekent af na afloop. De volgende training staat twee dagen later gepland en zeker een week erna zijn alle te trainen kilometers gekruid met gif.

Ik kijk weer naar het spook. De hoeveelheid te trainen kilometers voor de marathon en het gebrek aan verstand hebben een spook van het spook gemaakt.
En toch….ik bedoel maar, iedere kilo scheelt wel weer 5 minuten op een marathon. Ik snap het principe van anorexia ineens. En dat is best vreemd voor iemand die tegenwoordig alleen al ontbijt met acht boterhammen.

Ik pak mijn schema erbij. Nog vier weken trainen, dan 2 weken rusten en dan een marathon.
Wie was ik ook alweer? Die levensgenieter met een voorkeur voor Chablis aan tafel, een marlborootje tussen de lippen en een voorkeur voor koolhydraatrijk eten. Die is toch niet weg? Nee, was dat maar zo simpel. Was ik direct van alle ongezonde gewoontes af. Het spook zal niet eens weggejaagd hoeven te worden. Balans? Ja! Balans. De zomermaanden zullen in november verleden tijd zijn. Een spook hoeft soms niet weggejaagd, maar slechts gevoed te worden met slechtheid om het spook te laten verdwijnen. Min en min is immers plus.
Twee kilo eraf tot 21 oktober behoort zeker tot de mogelijkheden en de pijn in hielen en knieën is tot die tijd draaglijk genoeg.

Intern memo: na 21 oktober eetafspraak maken met K.S.-Vindaloo, doorborrelen en afFeboën-, vier weken niet trainen, met M. en S. twee keer naar McD en de avondsnack herinvoeren.

dinsdag 11 september 2007

Gisteravond om 20 u 34 min en 52 sec (door Bibi)

Mijn vroegere dierenwinkel in Rotterdam had een papegaai. Als je daar binnenkwam zei hij: ‘Hallo! Halloooo!’ Het woord kraste door de zaak en klonk zo helder en vrolijk dat ik altijd heel hard ‘Hallo!’ terug riep. En dan zei ik er vaak ook nog bij: ‘Hoe gaat het nu met je?’
Gealarmeerd door de papegaai kwam de meneer van de winkel daarna tevoorschijn en begroette mij en dan kroop ik weer iets terug in mijn schulp en zei netjes: ‘Goedemiddag.’ De vrijheid en openheid die ik even daarvoor had gevoeld nam ik mooi weer mee naar binnen toe.
Heelheel zelden gebeurt er ook zoiets met mensen. Je geeft iemand een hand, je zegt je naam en in plaats van direct weer naar binnen te gaan blijf je gewoon zorgeloos buiten staan. Met je hele hebben en houen zal ik maar zeggen.

Gisteren gebeurde dat. Ik mocht mee met E. E. had een tekst geschreven voor de nieuwe cd van Gé Reinders. Ik heb weinig met koper, niets met Limburg, maar bij het nummer Bloasmuziek hou ik altijd mijn adem in. Dus ik wilde maar wat graag mee naar café de Smoeshaan waar het allemaal zou gaan gebeuren.
Gé zag E. en er volgde een omhelzing.
Ik kreeg een hand. Het was op dat moment 20 uur 34 min. 52 sec. Zulke momenten vergeet je niet. Natuurlijk liet ik die hand weer los, maar bij het loslaten bleef ik dus gewoon buiten staan. Ik dacht hé, het is hier helemaal niet koud. Gé was de papegaai. En omdat hij een ieders papegaai was, bleef iedereen in dat café buiten staan. Het gloeide daar in de Smoeshaan. Iedereen hield van Gé, waarschijnlijk omdat hij zelf altijd buiten staat. Misschien weet hij niet eens wat binnen is.
Bij zijn toespraak hoe de cd tot stand was gekomen moesten we verschrikkelijk lachen om zijn eigen blijheid. ‘Woow,’ zei hij telkens, ‘en toen wilde de fanfare van Oost-Souburg ook nog met de cd meedoen, woow, woow, woow.’ En de blaaskapel van zuidelijk-Flevoland. En het koper van Franeker. De toeters van Limburg (en dat zijn er nogal wat) en de bellen van Drente. Iedere provincie kreeg zijn eigen lied. We klapten en joelden.
En toen ging de cd op en we luisterden, en we aten Limburgse vlaai, en we dronken Gulpener bier, uit Gulpener bierglazen. Ik was blij en ben die avond niet meer naar binnen gegaan. Gé was de papegaai uit mijn oude dierenwinkel. Gelukkig worden papegaaien heel oud. Ik moet er eigenlijk weer eens langs. Gewoon hondenbrokjes gaan kopen hier tachtig kilometer vandaan. Die omweg heb ik er wel voor over, want wat is het fijn om buiten te zijn.

(Kijk op www.fabchannel.com voor meer liedjes van Gé Reinders. Betere geluidskwaliteit én het liedje met tekst van Edward, MODER OP SJIPHOL)

maandag 10 september 2007

Drang (door Alexander)

(Ik ben ziek. Dus het wordt een beetje een raar stukje, mijn hoofd functioneert niet helemaal naar behoren, daar worden heipalen geslagen, geloof ik.)

Nu ik weer gedwongen ben dagelijks met de trein naar college te forensen, kom ik ook weer dagelijks op stations en daarmee noodgedwongen ook op stationstrappen. En dan zie ik nekken, vrouwennekken. En flipjes. Ik denk dat ze zo heten, ze zouden in elk geval zo moeten heten, in verband met de geflipte situatie waarin ze zich bevinden. In een groot aantal vrouwennekken zijn flipjes zichtbaar – kledingmerkjes die uit onzorgvuldigheid in naar boven gerichte positie zijn blijven staan bij het aantrekken of wellicht zijn komen te staan door wild en onbehouwen kledinggebruik. Het gevolg is dat de wasvoorschriften en kledingmaten en wat dies meer zij, het hele hebben en houden, voor achterliggers open en bloot te zien zijn, zij het op z’n kop, maar het springt toch altijd behoorlijk in het oog. Mij in elk geval.

Zozeer, dat ik in actie wil komen, om het flipje naar binnen te floepen. Hoe wildvreemd de vrouwennek in kwestie ook is. Ik heb me vaak moeten inhouden, op de stationstrappen. Het is een drang.

Maar ik heb nog wel een tweede drang ook. Die zich voordoet op bruggen en balkons. Hij lijkt misschien wat ernstiger, maar hij is ook gemakkelijker te onderdrukken, dus niemand hoeft zich zorgen te maken over mijn mentale gesteldheid. Op bruggen en balkons moet ik altijd even diepzinnig in de diepte turen, over de brug- of balkonrand dus en dan vraag ik me heel, heel, heel even af: ‘Vallen?’

Ik ben niet suïcidaal. Geenszins, allesbehalve en integendeel. Het is werkelijk geen realistische optie, dat vallen, maar ik dénk er wel altijd even over. De drang is er altijd, om even te denken: ‘Vallen?’

Nu wil ik van jullie weten wat voor rare drang jullie hebben.

zondag 9 september 2007

Communicatie en spraakproblemen (door Linde)


Wat zou de wereld zijn zonder communicatie? Het antwoord is heel simpel: helemaal niks. Zonder communicatie bereikt geen mens of dier iets. En terwijl spreken het belangrijkste onderdeel van communicatie is, gaan daar ook de meeste dingen fout. Tegenwoordig zijn er meer mensen dan ooit die stotteren, slissen, geen goede spelling kunnen toepassen, of gewoonweg veel woorden niet goed weten uit te spreken.
Logopedie heeft als doel het verbeteren of vergemakkelijken van communicatie. En dát is precies waar ik later mijn beroep van wil maken. Op dit moment zit ik in het examenjaar, dus hierna gaat het écht beginnen. Als ik slaag tenminste. Maar daar ga ik mijn uiterste best voor doen.
Omdat er bezuinigd moet worden, is er geen sprake meer van logopedie op scholen. En dat vind ik erg jammer. Op scholen zijn altijd mensen. En dús communicatie. En wil je dat er beter gesproken gaat worden, dan moet je toch echt bij kinderen beginnen, want ouderen pikken het veel minder snel op. Dus waarom worden in gódsnaam geen logopedistes meer ingeschakeld op scholen? Er zijn er tenslotte genoeg..
Jullie, als schrijvers, zullen ongetwijfeld begrijpen hoe belangrijk het is, om dingen goed uit te spreken. En hoe storend het is, als iemand het niet doet. Stel nou dat iemand een verhaal of een gedicht voorleest, die stottert. Dan is het hartstikke goed geprobeerd, maar je kunt je er dan niet in verplaatsen, wat natuurlijk wel erg belangrijk is.
Ik hoop echt, dat mensen zich in de toekomst meer bewust worden van het feit dat communicatie het állerbelangrijkste is wat er bestaat. En dat ze inzien dat het op scholen eigenlijk onmisbaar hoort te zijn. Ík ga er later in ieder geval álles aan doen, om mensen met spraakproblemen te helpen. Voor hun, en voor de rest van de wereld…

zaterdag 8 september 2007

De toekomst, en een onverwacht icoon (door Edward)

Elk volk heeft behoefte aan beroemdheden. Aan de mensen die we adoreren zien we onze gewenste eigenschappen af. Met andere woorden: het zegt iets over een grote groep mensen als er groots getreurd wordt om een overleden presentator, of als de concerten van een zangeres plotseling massaal worden bezocht.

Ik ben geen socioloog, maar het lijkt me interessant om deze adoratie-bewegingen voor Nederland te onderzoeken. Bijvoorbeeld als we ons beperken tot de lichte muziek.
In de late jaren zeventig waren artiesten als Lee Towers en Anita Meyer groter dan groot. We wilden misschien wel laten zien dat we meetelden in de wereld - op onze eigen manier. En dus hielden we van oer-Hollandse persoonlijkheden die toch in het Engels zongen, en dus een - zij het beperkt - internationaal 'appeal' hadden.

In de jaren tachtig waren het groepen als Doe Maar en Het Goede Doel waar we naar luisterden. Popmuziek, dat wel, maar voor het eerst in het Nederlands. Klagerige teksten, nihilisme ('Vriendschap is een illusie', 'Voordat de bom valt')- we waren geirriteerd en cynisch over van alles, maar we waren het in het Nederlands.

De jaren negentig brachten verwarring en escapisme: trance- en trashhits (Venga Boys, 2Unlimited) voerden de boventoon, de hausse van Nederlandstalige pop was voorbij. We wilden duf zijn in de disco, hakkend of hossend.

Na het millenium bleek er heftige behoefte aan een nieuw nationalisme. Ik denk dat daar de adoratie voor ÜberNederlandse produkten als Frans Bauer en Jan Smit vandaan komt. Dit duurt nu al een tijdje voort. We zijn op zoek naar onze plaats en de wereld, in het gewoel van internationale dreigingen, het isolationisme biedt geen oplossing meer, want de hele aarde met al zijn internet en al zijn terrorisme en al zijn politieke dreiging stormde na 2000 ons leven binnen.
En dus treurden we hevig om de dood van André Hazes, die ons liet zien wie we ook alweer waren, en dus zijn op dit moment alle hitparades tot aan de nok gevuld met Nederlandstalige oerhits, of ze nu van Marianne Weber, Guus Meeuwis, Jeroen van den Boom, Wolter Kroes, Nick en Simon of Dries Roelvink komen.
Niet voor niks is Gerard Joling in het Nederlands gaan zingen (en ik las gisteren dat ook René Froger dat nu gaat doen). Niet voor niks zijn onze grootste tvsterren (Paul de Leeuw, Gordon, Gerard Joling) mannen die openlijk voor hun homozijn uitkomen, want onze grote tolerantie en vrijheid op het gebied van homorechten is een van de weinige zaken waarmee we onszelf nog kunnen feliciteren én definiëren. Ik dwaal af, maar zeer opvallend is toch dat homo-emancipatie anno nu vooral een zaak lijkt te zijn waar met name de réchtse, meer nationaal gerichte politieke partijen zich sterk voor willen maken.

De vraag is waar dit alles heengaat. Wie wordt in de komende jaren ons grootste icoon?
Sinds afgelopen maandag weet ik het. Danny de Munk.
Hij was te gast bij de eerste uitzending van het nieuwe seizoen van Pauw en Witteman, en hij is een paar maanden geleden ook al bij De Wereld Draait Door geweest. Hij heeft een eigen docusoap, en er komen groots opgezette concerten in Ahoy aan. Bovendien speelt hij Ciske de Man in een nieuwe Ciske-musical.

Danny de Munk heeft alles. Hij is eerlijk en betrouwbaar (hij heeft geen affaires, hij is al heel lang bij zijn vrouw, hij woont gewoon in een rijtjeshuis, daarbij is 'ik zal je eerlijk zeggen' zijn stopwoordje). Hij is aanvaardbaar voor intellectueel en minder-intellectueel. Hij is namelijk een jongen van het volk (getuige ook zijn Amsterdamse accent en zijn plannen om levensliederen te gaan zingen - let op: zijn nieuwe cd wordt binnen de kortste keren platina), maar zijn grote hit van vroeger 'Ik voel me zo verdomd alleen' werd geschreven door Herman van Veen, de film waar hij beroemd mee werd, 'Ciske de Rat' wordt nog steeds gewaardeerd, zij het vooral uit jeugdsentiment, en ook niet onbelangrijk: zijn nieuwe hit 'Ik hou van jou' gebruikt de melodie van het vroeger door intellectuelen grijsgedraaide Van Veenliedje dat begon met 'Als liefde zoveel jaar kan duren dan moet het echt wel liefde zijn'.
Maar het belangrijkste aan Danny de Munk is misschien wel dat hij jeugd én rijpheid in zich verenigt. Hij overbrugt tijdperken doordat hij in de jaren tachtig als Ciske bekend werd, en daar nog steeds aan herinnert. Hijzelf is, uiterlijk gezien, opvallend jong gebleven, iedereen ziet in zijn gezicht nog steeds het schoffie dat ooit een vertederend interview gaf aan Sonja Barend. Maar we weten inmiddels ook dat hij door diepe dalen is gegaan, dat hij een nieuwe carrière heeft weten op te bouwen (binnen de musicalwereld), en nu nog steeds in beeld is.
Danny de Munk is compleet. Uiteraard gaat hij op een warme manier om met vele homo's, (oa. vanwege die musicalwereld) en is hij een echte metroman. Hij durft te huilen op tv als hij over zijn ouders spreekt. Hij heeft humor, maar hij wil niemand kwetsen. Hij is jongetje, door het leven getekende, trouwe hond en eerlijkheidsicoon ineen: Danny de Munk heeft niet alleen alles, hij heeft ook bijna van iedereen wel iets.

Ik voorspel: de komende jaren, de jaren van assimilatie, definieert, wat de lichte muziek betreft, Danny de Munk wat we zelf graag zouden willen zijn.
En over zestig jaar, wanneer hij sterft, krijgt hij een staatsbegrafenis. En dat is dan meer dan terecht.

Jeska kijkt terug: Vuurtjes

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

vrijdag 7 september 2007

Blues (door Kees)


Terug op Terschelling rijd ik naar het strand. Het grote parkeerterrein is leeg.
Ik loop door de duinen naar het strand en over het strand naar de zee. Het waait hard, golven steigeren metershoog van de gronden, stuifzand jaagt voorbij. Alsof je over tijd loopt.
Ik wandel langs het water, tegenwinds. De zee is grijs en wit en brult. Meeuwen, strandlopertjes. Wanneer ik die laatste nadeed, lachte ze tranen in haar ogen.
Nergens een mens.
Na een half uur steek ik over en wandel onderlangs de duinen terug. Hier laat de vloed de meeste rotzooi achter. Veel scherven.
Een kleine 4x4 passeert op grote afstand.
Op het parkeerterrein staat, 10 meter van mijn auto, een oude sedan. Op de passagiersstoel zit een vrouw met kort grijs haar. Ze staart naar een man die naar een bruine hond kijkt. De man is klein en breed en draagt een donker jack. Hij staat met zijn rug naar mij toe op de heide tussen duin en asfalt. De hond speurt alsof hij niet vaak buiten komt en binnen enkele minuten voor dagen aan geuren moet verzamelen.
Ik loop naar mijn auto, hoor de man roepen. Wind grist betekenis tussen ons vandaan. Hij roept opnieuw, - mijn naam.
Ik kijk. Hij heeft zich omgedraaid. Dikkige, verweerde, roodgezopen kop. Bril, grijze hoofdstoppels.
We lopen naar elkaar. Stormwind. Harde hand.
“Ane!” roep ik. “Ik hoorde je niet. De wind. Hoe is het?”
“Best,” roept Ane, voormalig vuurtorenwachter, en dan: “Beroerd.”
Hij heeft zijn kind moeten begraven. 35.
We keren ons van de wind. Kijken naar de hond, een Weimaraner.
“En mijn ogen hebben streken,” zegt Ane. “Ik zie verdomme alles blauw.”
“Je hebt 40 jaar zee gezien,” zeg ik. “Je moet hem je ogen uit kijken.”
“Zág ik hem nog maar,” zegt Ane. “Eén goeie raad: ga nooit met pensioen.”
Rim komt de auto uit. “Ik dacht: met wie praat-ie toch. Hoe is ‘t, jongen?”
Ze is twee keer dood geweest. Ik kus wat haar aan wangen rest.
Ooit gaf ik Ane en haar als dank voor hulp een fles wijn. Een Rothschild uit mijn vaders kelder. Wist ik veel. Rim begint er over.
“Dus ik ga aardappels schillen en denk weet je wat, ik neem een glaasje. Mens, ik wist niet wat ik proefde. Zó heerlijk, wist niet dat er zóiets lekkers bestond. Dus nog een glaasje en toen Ane thuiskwam, had ik de fles leeg. Is het niet verschrikkelijk? Dus ik ’s middags met de lege fles naar Henk de slijter en ik zeg: “Henk, hier wil ik een doos van.” Zegt-ie: “Die wil ik best voor je bestellen, maar weet je wat zo’n fles kost?””
Ze pakt mijn arm. “Ze konden me bijna wéér naar Harlingen brengen, zó schrok ik. Weet je nog, Ane? Voor één zo’n fles koop je acht kruiken klare.”
Ane weet het nog. Hij pakt mijn andere arm. “Je vindt het zeker niet erg dat ik liever die acht kruiken had gehad?”
Waar waait een lach naartoe?
“Zien jullie haar nog wel eens?” vraag ik.
“Nee,” antwoordt Rim. “Niet sinds ze met die verrekkeling is. Maar zo gaat het, hè? Mensen vergeten zogauw het hun weer goed gaat.”
We kijken naar de hond. Hij heeft voldoende geuren verzameld, kijkt hijgend om zich heen.
Sake trekt een pakje zware uit zijn borstzak. “Een blauwe hond,” zegt hij. “’t Loopt toch altijd weer anders dan je denkt.”

woensdag 5 september 2007

Schiermonnikoog (door Ludo)




Vanaf maandag was ik op Schiermonnikoog. Met een groep kinderen en een aantal leerkrachten. Nu ben ik net weer thuis. De leerkrachten ook. En de kinderen? Ja, die ook. Tenminste....nee, ze zijn echt allemaal weer thuis.
Het blijft leuk, zo'n schoolkamp. In het donker het douanespel spelen in de duinen, overdag fietsen en vooral een hoop lol. En niet al teveel slaap. Maar dat brengt naast vermoeidheid, ook mooie momenten met zich mee.

Van maandag op dinsdag sliep ik slecht. Naast mij een elfjarige met een snotneus, wiens gesnurk met een noodgang, via aambeeld, stijgbeugel en hamer, mijn hoofd in dreunde.
Tot een uur of 5 lag ik wakker. Ergens tussen 5 en 6 mis ik herinnering. Ik zal toen wel geslapen hebben, maar om 5.58 uur keek ik weer op mijn gsm.

Tijd om uit bed te gaan. Soms moet je gewoon je verlies nemen en wat gaan doen.
Stil trok ik mijn hardloopkleren aan en om 6.04 uur verliet ik de kampeerboerderij.
Via de oude badweg naar het strand. Onderweg telde ik 6 hazen, een buizerd, 3 kiekediefjes en wat muizen. Nergens een konijn te bekennen. Er zal wel weer mixamotose heersen op het eiland. Bij vertrek was het nog donker, maar na een minuut of tien werd het langzaam lichter. Ik besloot het karrepad langs het strand te nemen. Niets is mooier dan een langzaam opkomende zon, zee ter linkerzijde en stevige noordoostenwind. In het gezicht, dat wel. Ik bedoel de wind.

Als ik 's ochtends loop, word ik heel rustig. Niemand te zien en tegelijkertijd heb je het gevoel dat het om je heen heel druk is. De zon, die de maan probeert in het daglicht te duwen, vogels die beginnen te zingen, waar andere vogels net stoppen met jagen en daartussen loop je dan. Het zijn van die weinge momenten dat je bijna jezelf kan zien lopen.

Een klein rondje dit keer. Een nacht zonder slaap zorgt niet voor een lekker ritme en er zit nog een nacht aan te komen met niet al te veel slaap. Vrees ik.

7.01 uur. Ik kom terug bij de kampeerboerderij, maak zacht de deur open. W. is al koffie aan het zetten voor ons tweeën. Verder slaapt iedereen nog. Ik douche en maak ontbijt klaar. Ik heb mijn moment van de dag al gehad.



Beste Cannaluisteraars, dit was het weer voor deze week. Kort? Ja, kort, want ik heb vandaag minder inspiratie dan energie. Eerst een tukkie om bij te komen.

dinsdag 4 september 2007

Vuurtjes (door Bibi)

Gisteren kreeg ik op mijn donder van de redactie van Radio Canna. Er werden woorden door de lucht geslingerd die godzijdank nergens werden opgevangen, zelfs niet door de richtmicrofoon die aan het eind van het enige doodlopende weggetje van ons eiland permanent staat opgesteld. (Hij is tijdelijk uitgeschakeld door meeuwenpoep.) Enfin, het ergste woord dat werd gezegd was: collaborateur.

Vandaag zal ik dan ook op de thuisradio verslag doen van wat mij bezighoudt. Maar ik wil de redactie wel even melden dat Andries Knevel veel vriendelijker is. En Mieke van der Weij en Peter de Bie en Yoeri Albrecht ook. En vanavond zal Dieuwertje Blok me ook niet begroeten met: zo, overloper, eindelijk een minuutje tijd voor ons weten te vinden in je aanstellerige organizer die je twee weken geleden in een vlaag van misplaatste overmoed hebt aangeschaft van ons eigen gemeenschapsgeld.

Luister luisteraars, luister.
Ik ben oprecht als ik zeg in de war te zijn. Mijn boek ‘Rotjongens’ maakt veel los. Ik krijg veel vragen waar ik het antwoord van vermoed. En vermoeden is iets anders dan weten.
De vraag die telkens terugkomt is: 'Hebben de jongens over wie jij schrijft een geweten?' En ik antwoord telkens met ‘Ja, dat hebben ze. Bij sommigen is het een speldenprik. Een bijna onzichtbaar puntje dat opgloeit als ik met ze praat. Maar zodra ik weg ben, zodra ze weer onder elkaar zijn dooft dat kleine vuurtje. Maar dat geweten is er.'
Ik pleit voor het opstoken van dat vlammetje. Ik pleit ervoor het niet te doven door verdere verwaarlozing ervan.

Maar nu roeren zich de psychiaters, de onderzoekers, de therapeuten. Het wordt onrustig om mij heen. Ik hoorde eergisteren dat het geweten rond het derde levensjaar wordt gevormd. Dat het rond je achtste is voltooid en dat er daarna weinig meer aan te veranderen valt. Gloeit het vanbinnen niet als je geld uit je moeders portemonnee steelt, dan zal het later nooit meer gloeien.
Had ik dit allemaal geweten dan had ik dit boek niet afgerond. Gelukkig hield ik me verre van theorieën en grafieken toen ik met de jongens sprak. Ik wilde hen horen, en ik wilde dat anderen hen met mij hoorden. Dat was alles.
Maar nu, wat te doen? Moet je een kind zonder geweten opsluiten? Want een kind zonder geweten kan rare dingen doen.
Ik weet het niet.
Ik denk dat een mens zonder geweten heel ernstig ziek is. En wij weten niets anders te verzinnen dan hen op te bergen. Al die gewetenloze jongens bij elkaar te zetten zodat ze gewetenloos met elkaar om kunnen gaan.
En toch geloof ik dat dat vuurtje wel opgepookt kan worden. Ik hou van vuur. Ik hou van vuurtjes stoken. Een haard die op een gloeiend kooltje na uit is, krijg ik weer tot leven. Ik wil niet pochen, want ik kan heel veel dingen ook niet. Zelfs aardappels koken mislukt bij mij. Maar vuurtjes die uitgaan, daarvoor ga ik op mijn knieën. Ik blaas zachtjes, of heel hard. Ik geef lucht aan een lichtend takje. Ik schuif, ik roer, ik kijk. En er niet bij weggaan. Dat is het devies. Laat je het in de steek als je denkt dat het ook maar even brandt dan dooft het weer. Blijven kijken moet je. Blijven luisteren moet je, en horen hoe de vlammen alle houtjes grijpen.

En als uiteindelijk blijkt dat het toch te hard geregend heeft, dat het vocht het wint van het vuur, dan is er heel veel rook, heel veel kou ook en verloren lucifers. Wat te doen met jonge en onbrandbare takjes. Weggooien? Dat in elk geval niet. Maar wat wel?
Wat wel?

Ps: ik ben geen overloper.
Pps: ik heb geen organizer gekocht.
Ppps: ik ben goed met echte vuurtjes, maar van symbolische weet ik weinig.

maandag 3 september 2007

Liefde onder laagje vet (door Alexander)

Het leukste aan Kate Nash vind ik haar accent. Waarvandaan het precies komt weet ik niet, maar ik vermoed Londen, ik vermoed uit een volkswijk, ik vermoed dat ze nog erger zo praat dan zo zingt. Toast wordt teust. Alone wordt aleun, disco’s diskeus. En zelfs als ze ‘tadoetoe, tadadoetoe’ zingt, klinkt het als ‘tahdeuteu, dadahdeuteu’. Het is alsof je een waitress uit een fish and chips shop hoort zingen, een waitress die bijvoorbeeld Monica heet, er net zo knap-maar-gewoontjes-knap uitziet als Kate en baalt van haar baantje, maar het is beter dan niets.

Ten tweede maakt ze geweldige muziek. Met hakkende, dansende pianootjes, gloedvolle gitaartjes, een fijne beat, bijvoorbeeld in haar geweldigste nummer Foundations, het mooiste nummer op haar debuut-cd MADE OF BRICKS. Dat is een nummer waar je van gaat wervelen als je het luistert. Ik ging erop staan dansen onder mijn woonbrug en ik wervelde. En soms zijn er ineens altviolen en trompetten.

Ten derde is haar stem heel erg geweldig. Ze is een beetje Lily Allen, maar dan iets minder kwaaiig, ze is een beetje veel Regina Spektor, kirrend en klaterend, en haar stem klinkt altijd goed, zowel tongtapdansend, als lui jazz-zwalkend, als spreekzingend, als een glijdende uithaal makend, als half krijsend, al dan niet haperend. Nou ja. Ze is iemand met een zeer wendbare stem, die na alle halsbrekende toeren goed blijft klinken.

Ten vierde zijn haar teksten geweldig. Het zijn liefdesnummers, maar dan over onopgepoetste liefde, liefde die een tijdje in de buurt van het gasfornuis heeft gestaan zodat er een vies laagje vet op is komen te zitten. Je ziet het laagje niet, je voelt het pas als je er met je vinger overheen strijkt. Ik ga die teksten niet overtikken hier, want ze zijn heel goed te horen in haar clip, hieronder. Dan krijg je het accent er meteen bij.

Kortom: van harte 1 COLA-nominatie van mij.