woensdag 3 oktober 2007

Zuig of Zucht (door Ludo en Zacharias)



Dit wordt een Z blogje. Met de nadruk op blog-JE, want, beste Cannajongens en Cannameisjes, we moeten mee met het internettijdperk. Onze stukjes zijn veelal te lang.

Als ik hardloop Zuig ik Zuurstof en Zucht ik koolstofdioxide. Ik maak gebruik van beschikbare middelen met als doel Zelf een maximale prestatie neer te zetten.

Het consumeren van Zuurstof staat in dienst van mijn maximale prestatie.

Er zijn ook Zure mensen.
Zure mensen Zeiken, Zeuren, Zuigen, en doen Zielig. Niet om een maximale prestatie neer te Zetten, maar om hun frustraties op anderen bot te vieren. Maar eigenlijk vooral om hun eigen onvermogen te maskeren. En als je niet oppast dan is een Zuur persoon iemand die jouw energie Zuigt en daar Zelf geen energie van krijgt. Hij of zij krijgt alleen een bevestiging dat Zuur gedrag beloond wordt.
Er zijn zelfs Zure mensen die Zelfs als je Ze naar iets positiefs vraagt, een negatief antwoord geven. Zuur tot in de macht.

Ik ben geen blije aardbei, en waarschijnlijk niet naïef. Maar wel optimistisch en Zoekend naar mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden. Heel lang heb ik Zure lucht ingeademd en Zuiverheid uitgeademd. Gevolg: het Zuigt mijn energie weg.

Iemand riep vandaag dat het soms beter is om een uzi te kopen als je teveel negatieve Zuigkracht om je heen ervaart. In essentie is dat waar, maar dat geeft zo’n knoeiboel. Beter is te Zuchten en gewoon verder te gaan met wat moet gebeuren in plaats van te Zuigen.
En vooral bedenken dat Zeggingskracht het altijd wint van Zuigkracht.

Ds Zacharias Abbink.

Ps: volgende week een luchtig niemendalletje. Dat wordt wel weer eens tijd op Canna. Straks verZuren we Zelf nog.

Ps2: kan iemand verklaren waarom Zure mensen ook altijd Zuur ruiken? En, ik weet bijna zeker dat dat Zo is, waarom BESLIST iemand om Zuur te worden?

Ps3: de foto is bewust gekozen. Voor degenen die deze man niet kennen. Dit is mijn collega dominee uit Noord Ierland. Ds Ian Paisley, de personificatie van onverzoenlijkheid en onverdraagzaamheid in het Noord Ierse conflict. Hier past een nuancering gezien de huidige politieke verhoudingen aldaar, maar in essentie is mijn statement juist, dus maak ik die nuance niet.

dinsdag 2 oktober 2007

veilig schrijven (door Bibi)

Vandaag wilde ik het hebben over hoe dieren denken. Maar dat verschuif ik naar volgende week, want er is iets prangenders tussen gekomen.
Gisteren was ik te gast op de Veluwe en daar wilde ik het even over hebben. Scholen konden zich inschrijven voor een schrijversbezoek. Ze konden daarbij kiezen tussen mij en Hans Mijnders. Hans wie? Hans Mijnders.
De SSS (de geweldige organisatie die alle schrijversbezoeken regelt) belde enige tijd geleden bezorgd op dat ze een van de geplande dagen op de Veluwe moesten schrappen omdat er niet genoeg inschrijvingen voor mij waren. En kortgeleden belden ze weer dat er ook nog een middag vanaf ging. Van de, ik geloof veertien scholen, hadden zich maar drie scholen voor mij opgegeven. Ik kreeg dus een ochtendje toebedeeld, in plaats van vier dagdelen. No problemo, dacht ik. Tot gisterochtend, want toen hoorde ik waaróm zich maar drie scholen hadden ingeschreven.
Terwijl de dienstvaardige bibliothecaresse uit ‘t Harde in haar auto bijna een treintje overstekende eenden aanreed - ik gilde ‘Stop, Stooooop!’ - vertelde ze dat alle scholen zich voor Hans Mijnders hadden ingeschreven. Hans wie? Hans Mijnders.
So far, so good, dacht ik. Wat kan mij dat schelen. Hans Mijnders schrijft zeer christelijke boeken. En daarom wilden die scholen in Elburg e.o. niet mij, maar hem. De bibliothecaresse -het treintje eendjes maakte een noodstop, net als wij- sloeg op haar stuur van verontwaardiging. Ik was een te gevaarlijk schrijver voor de biblebelt.
Hans Mijnders, Hans wie? Hans Mijnders is een veilig schrijver. Hij schrijft over de Here God en de Here Jezus. Ik ken zijn boeken niet, dus ik heb daar geen enkele mening over. Maar de bibliothecaresse, ze haalde een vrachtwagen in vlak voor een bocht, dacht daar anders over. Ze vond het zonde. Ik stelde haar gerust. Maar intussen dacht ik stiekem toch aan het lesbische raadslid dat onder druk van haar collega’s deze week de CU moest verlaten. Ik dacht aan de beschuldigende vingers die naar moslims wijzen. Ik dacht aan de opwinding die hoofddoekjes bij sommige mensen teweegbrengen terwijl de meisjes in Elburg niet eens in een lange broek naar school mogen. Waarom horen we daar nooit iets over?

Om kwart over negen betrad ik de eerste openbare school van die ochtend. We hadden het gered, ondanks de verwoede pogingen van de bibliothecaresse haar kleine Ford Ka in de vierde en vijfde versnelling te zetten. De kinderen begonnen te klappen nog voor ik zat. Ze gilden om de dekenoctopus. Nee, ze scandeerden zijn naam: de-ken-oc-to-pus! De-ken-oc-to-pus! Dus ik begon te lezen over de dekenoctopus die zijn piemel afbreekt en die bij het vrouwtje op een van haar acht armen zet. En daarna vertelde ik een waargebeurd liefdesverhaal met tijgers in de hoofdrol. En op de tweede school vertelde ik over G.I Joe, de duif die tijdens de Tweede Wereldoorlog duizenden mensen redde. En over de dzjoengaarse dwerghamsterman die zijn vrouw helpt bij de bevalling. En op de derde school zei de meester: ‘Voor u begint met vertellen willen we eerst voor u zingen.’ En daar zetten de kinderen in, op de wijze van ‘Zie ginds komt de Stoomboot’: ze zongen een liedje over Laika de ruimtehond.
Ik weet niet wat ik hiermee wil zeggen. Of nee toch, ik weet het wel: wat is het een voorrecht om vrij te zijn. Vrij te mogen en kunnen denken. Ik was graag naar een streng Christelijke school gegaan, en ja, dan had ik mijn lezing iets aangepast, maar ze kozen voor veilig. Ze kozen voor Hans Mijnders. Hans wie? Hans Mijnders.
Bij herlezing blijft het een rommelig stukje zonder pointe. Volgende week heb ik ze weer meer op en rijtje. Deze foto wilde ik jullie ook niet onthouden. Ik kon namelijk niet kiezen.

maandag 1 oktober 2007

Ibrahim (door Alexander)

‘Ik ben dakloos.
Als jongen in West-Afrika kreeg ik een beurs om te gaan studeren in Rusland. Maar nu verkoop ik hier al tien jaar lang in Amsterdam de daklozenkrant. Ik was aan het studeren in Rusland, zoals jullie hier met z’n allen studeren, dat ging goed, ik was een van de beste studenten. Op een dag kwamen een paar mannen uit mijn land me opzoeken. Ze zeiden me dat ik voor de verkiezingen in ons land ook mijn stem moest uitbrengen. Op de man van hun partij. Het leek me niet verstandig om daar tegenin te gaan.
Er ging iets verkeerd. Mijn stem was ongeldig. Die mannen dachten dat ik met opzet iets verkeerd had gedaan. Ze zorgden ervoor dat mijn beurs stopgezet werd. Ik werd public enemy. Dus ik moest uit Rusland weg, ik ben naar Polen gelopen. En uiteindelijk in Nederland terechtgekomen. Waarom Nederland? Weet ik niet. Het is niet het Oostblok. Dat in elk geval, daar wilde ik weg.
Nu slaap ik meestal in het Beatrixpark. Soms zit ik in de gevangenis. Dan pakt de politie me op en slaap ik een nacht in de gevangenis. Nee nee nee, niet omdat ik iets heb gestolen! Dat doe ik niet, man! Ze pakken me op voor buiten slapen, wildplassen, of omdat ik een ongewenste vreemdeling ben.
Ja, ik zit wel in het systeem. Ik ben wel geregistreerd geloof ik, maar het helpt niet. Ze zeiden ook dat ik onder het generaal pardon val. Maar ik merk het niet echt, mijn gegevens staan nog steeds niet goed in het systeem. Het is voor mij ook onduidelijk.
Nee, ik heb geen idee hoe het met mijn familie gaat. Ze wonen in verschillende landen in Afrika en er is daar overal burgeroorlog dus misschien zijn ze dood. Het is heel moeilijk om contact met ze te krijgen. Je kunt er beter zelf heen gaan als je iemand wilt zien of spreken, maar daar heb ik geen geld voor.
Tuurlijk heb ik last van discriminatie. Altijd. De portier van dit faculteitsgebouw wilde me niet binnenlaten. Die zei: kunt u weer naar buiten gaan. Jullie docent moest erbij komen om te vertellen dat ze me had uitgenodigd.
En eerst stond ik met de kranten bij de Bijenkorf, maar toen werd dat verboden. Dus nu sta ik soms bij de Magna Plaza. Soms bij de Albert Heijn. Er zijn een paar mensen die vaker een krantje van me kopen. Dan heb ik weer 50 cent, dat is fijn, dat zijn aardige mensen. Maar 50 cent is natuurlijk niet veel.
Als het winter wordt? Ja, dan wordt het koud hè. Ben ik aan gewend man! En je kunt niet spelen met het weer hè. Vroeger had ik wel eens net genoeg geld om in een kamertje te slapen. Dat was vaak bij mensen die zelf ook al een uitkering kregen en arm waren. Maar die wisten ook: als het winter is, wordt het kouder. Dus dan gingen ze meer geld vragen.
In de gevangenis is het wel warm ja, maar nee man, daarvoor wil je echt niet in de gevangenis zitten! Buiten heb je tenminste je vrijheid. Of de mensen zeggen: waarom ga je niet naar het Leger des Heils? Daar heb ik alleen een nacht doorgebracht. Je zit daar tussen de verslaafden. Aan de alcohol, drugs, of ze zijn ziek. Je kunt beter alleen zijn dan met die mensen. Op straat heb je tenminste je vrijheid.’

zondag 30 september 2007

Lezerspost (door Kees)


(Linde heeft het druk vandaag. Voel me niet gerechtigd jullie te vertellen waarméé, maar neem van mij aan dat het geen bagatel betreft. Bokito en Dionysus, méér zeg ik niet, dat moet genoeg zijn.)

Ik krijg zelden fanmail of andersoortige lezerspost, maar áls ik eens iets ontvang, is het vrijwel altijd opmerkelijk. Mijn favoriet is vooralsnog een kaartje van een Arnhemse, dat ik een jaar of drie geleden ontving. Deze mevrouw had, schreef ze, een mijner bundels cadeau gekregen en er een gedicht in aangetroffen waarvan ze een fragment niet begreep. Op het kaartje had ze de twee regels in kwestie overgeschreven. Erachter stond: ‘GAARNE OPHELDERING!’
Mevrouw heur toon was streng, op het verontwaardigde af. Alsof ze zich bekocht voelde. Wilde ze lekker gedichten gaan lezen, stuitte ze op eentje waar iets onbegrijpelijks in stond! Maar zo waren we niet getrouwd! Als zij in een zak sinaasappels een rot exemplaar aantrof, beklaagde ze zich bij de groenteboer, dus haalde ze mutatis mutandis ook verhaal bij een poëzieleverancier die ondeugdelijke gedichten verkocht.
Mevrouw leek me een al wat oudere, zeer bewust levende en dus zowel psychisch als fysiek verregaand uitgedroogde drama queen. Ik heb haar geantwoord dat ze door niet alles letterlijk te willen begrijpen een betere en leukere poëzielezeres zou worden.
Het kan anders. Op 24 september jongstleden ontving ik een brief van een echtpaar uit Zuid-Limburg. De tekst luidde:
“Van [ ] de organisatie Plint hebben wij uw adres gekregen. Het was ook in de brochure van Plint waar we bewogen werden door uw gedicht ‘Thuis’.
In [ ] verwachten wij ons [ ] kindje. Graag zouden wij op de geboorteaankondiging uw gedicht laten drukken.
Kunt u ons op de hoogte brengen van de kosten en voorwaarden die hieraan verbonden zijn, in geval u hiermee instemt?”
Daar ben ik dan even ínnig tevreden mee.
Overigens betrof ‘t kaartje van die Arnhemse datzelfde gedicht.

zaterdag 29 september 2007

Klein Geluk en de gleuven in ons wetsuit (door Edward)

Wat is Klein Geluk? Klein Geluk is een brij van gelei om ons heen. Echtwaar, wisten jullie dat niet of wel?

Ja, en over onze eigen dagelijkste gestalte dragen we een onmerkbaar beweegbaar wetsuit waardoor die geluksgelei niet de hele tijd op onze kop valt. We zouden het anders maar gewoon gaan vinden. Sterker nog, we zouden er knettergek van worden: 24 uur geluk, pfoei, vermoeiend.

Maar: dat onmerkbaar beweegbaar wetsuit van ons heeft allerlei kieren. Allerlei gleuven. En door die kieren en spleten en gleuven bubbelt de geluksgelei. Af en toe. En daarom zijn we soms zo onverwacht-plotseling Klein Gelukkig.

Even voor de goede orde, voorzitter: het gaat hier niet om het Grote Geluk dat andere mensen (geliefden, vrienden) je bezorgen. Het gaat om de vlagen, om de snelle shots, om die uppers die je humeur in je hoofd van zijn luie gat doen komen.

Ik heb zo eens wat van mijn KleinGeluks-ervaringen verzameld - voeg er gerust die van jullie aan toe...

* De eerste stappen 's ochtendsvroeg, buiten, in optrekkend donker
* Binnenkomen in mijn huis en de planken vloer ruiken
* Bij een film zitten en naar voren schuiven op je stoel terwijl je mond openvalt
* De eerste twee dropjes uit een zak met dropjes
* Knerpen in nieuwe sneeuw
* Een pain-de-boulogne-boterham met een dikke laag Oude Amsterdammer
* Moe zijn en dan het moment dat je je frisse dekbed over je heen slaat en je hoofd in je kussen legt
* Liedjes, tijdens welke je op twee minuut dertig op wilt staan en wilt gaan juichen
* Bij een voetbalwedstrijd een onverwacht doelpunt aan zien komen
* Merels vlakbij, tjutend en twierlend
* Bij de haven in de buurt komen en opeens de rivier ruiken
* Op het terras van een zwoel-winderig strandcafé zitten, en het is toch al oktober
* Namiddag-strijklicht over een weiland
* Namiddag-strijklicht over de gracht
* Bijna tegen iemand op lopen, maar net niet, en dan tweezijdig tegen elkaar giechelen
* Flessen in de glasbak gooien
* Op de lange rubberen rolbaan staan (die op Schiphol bijvoorbeeld)
* Wegzweven in de zweefbaan en je slippers vallen uit, en dan de wind tegen je voetzolen
* Je twintigste baantje trekken in het zwembad en vergeten dat je aan het zwemmen bent
* Koffie drinken uit een thermosflesbekertje, in de kou, buiten, wanten aan en dan de koffiedamp tegen je neus
* Voor een aquarium zitten: neontetra's of fantoomzalmpjes in groepjes zien zwenken

Een onvolledig lijstje, ik beken het. Maar dat jullie het maar weten, dus:
óm ons is gelei, gelei van geluk, en onze levenswetsuits zijn mooi niet waterdicht.

Onderweg (door Bibi)

De dinsdagradiocannaverslaggever, ik dus, was zozeer onderweg, dat er geen verbinding mogelijk was. En als die wel mogelijk was stond er net weer een lange en intense bijdrage op van een collega. Met instemming van de zaterdagcollega maak ik hierbij mijn excuses. Het hoogtepunt van het onderweg zijn was het pontje tussen Limburg en Brabant. Hierbij een foto.

Jeska kijkt terug: Bruun I

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

vrijdag 28 september 2007

Bruun II (door Kees)


Ik reed dus op Bruun door mijn grootouders’ tuin, meestentijds gewapend, want ik was een cowboykind. Ik inspecteerde de grenzen van ‘t perceel, dreef koeien van noord – mijn opa’s groene werkschuurtje – naar zuid – het ’s zomers altoos donkere pad tussendoor hoge bomen van tuin naar openbare weg – en leverde vuurgevechten met stoppelbebaarde veedieven en moordzuchtige indianen – hun haar in hanenkammen –, zij het zónder ‘pang’ te roepen.
Wanneer ik met vriendjes cowboytje speelde, werd er om de haverklap ‘pang’ gebruld (hoe anders weten dat er was geschoten?), maar tijdens solospel was dat niet nodig. In tegenstelling tot mijn vriendjes vielen de onverlaten rond opa en oma’s tuin wanneer ík dat wilde (al zaten er taaie rakkers tussen) en natuurlijk mocht ik Bruun niet laten schrikken.
Zomer zoemde, hemel peilloos blauw over me heen, geuren zwaar met plopjes zilt erin. Buíten die tuin heersten sterke, lenige, brutale jongens die je pestten omdat je dik was, een bril droeg of een achterlijk kapsel, maar ín die tuin, op Bruun, was alles goed. Al was het een klus die koeienrovers en Mohawks op afstand te houden.
Ja, een “cowboykind”.
Vóór ik ze kon schrijven, tekende ik verhalen. Cowboyverhalen, dat spreekt. Met ballpoints op het grofgrauwe papier van een soort kladblokken dat misschien niet meer bestaat. Eens op letten.
Voor mijn verjaardagen vroeg ik – behalve geweren, holsterriemen en revolvers –‘cowboyboeken’. Karl Mays ‘westernwerken’ (‘Winnetou’ I, II en III, ‘Der Geist des Llano Estakado’, ‘Old Surehand’, ‘Der Schatz im Silbersee’, et cetera) las ik in meerdere stripuitvoeringen, onder welke die van Willy Vandersteen, wiens Bessy-albums ik eveneens alle las.Níet de ingekleurde studiomeuk, maar de albums met afwisselend twee pagina’s in blauw en twee in rood.
Weinig ontroerender luchten dan die in Vandersteens vroege Wild West-albums. Hóóg, met wolkmassieven en wind verbeeldende streepjes. Ga jullie gang, schamperlach me uit, maar voor mij verbeeldt bijna niets het voorbijgaan van tijd en individu treffender - want hopelozer - dan de verre van virtuoos getekende luchten in Vandersteens May-bewerkingen en Bessy-verhalen. Met name wanneer iemand op sterven lag, of in het laatste plaatje van een verhaal, produceerde Vandersteen van diepe weemoed vervullende prairiehemels. Vast geen groot tekenaar, maar wat heb ik als kind van zijn werk genoten. En leve die luchten!
In mijn vaders – toen nog – supermarktje werd ’s zomers lectuur verkocht. Zolang ik er voorzichtig mee was (“ze moeten nog verkocht”), mocht ik alle strips, zij het natuurlijk niet allemaal tegelijk, uit het draairek halen en me er als een hond met een gestolen rollade mee naar mijn slaapkamer haasten. Iets ouder, las ik graag Marvel Comics als Durfal, De Vier Verdedigers, Spinneman, Thor en de X-mannen, maar in mijn cowboyperiode vrát ik de Sheriff Classics: The Lone Ranger, Maverick, Rawhide Kid, Kid Colt,
Twee Pistolen Kid en andere. Dunne stripblaadjes met nog dunnere verhaaltjes, zwartwit-tekeningen op goedkoop papier, 50 guldencent per stuk. Inmiddels wordt voor één Sheriff Classics- of Marvel Comics-exemplaar van mijn leeftijd tot € 70,-- betaald. Hád ik ze nog maar, de honderden en honderden blaadjes die, dus niet allemaal tegelijk, zo vanzelfsprekend naast mijn bed lagen.
Maar niet alleen strips hoor, niet alleen strips. Tim Marans Davy Crockett-boeken, met illustraties van Thé Tjong Khing, en natuurlijk alle ‘Arendsogen’ van P. of J. Nowee. 40 jaar en 16 adressen later zijn ze nog altijd bij me. Ga er waarschijnlijk nooit meer een openen, peins er niet over ze weg te doen.
En televisie. ‘Rawhide’ (1955 – ’66), met Clint Eastwood als Rowdy Yates;
‘Bonanza’ (1959 – ’73), ‘The High Chaparral’ (1967 – ’71), ‘The Virginian’ (1962 – ’71), ‘Gunsmoke’ (1955 – ’75).
Ik genoot, kortom, een gedegen, multimediale opleiding tot cowboy, tijdens welke met name details me interesseerden. Hoe je, wanneer er even niets te schieten viel, de Winchesterkolf in de holte van je arm liet rusten. Hoe je, je onderarmen gekruist onderaan de paardennek, over de prairie keek. Hoe je een onbekend stadje binnenreed: stapvoets, teugels losjes tussen de linkervingers, rechterhand relaxed op het rechterbovenbeen, vlakbij je pistool.
Indrukwekkend vond ik de houding van paarden die, middenin galop, hard werden ingehouden, bijvoorbeeld wanneer hun berijder vanuit een hinderlaag werd beschoten. Dat horizontale, teruggetrokken hoofd en de korte, strakke teugels tussen bit en ruiterhand. Zó wilde ik mijn paard óók inhouden.
Galop behoorde weliswaar niet (langer) tot Bruuns gangrepertoire, maar wanneer ik tezelfdertijd tongklakte, mijn hakken tegen zijn bolle flanken sloeg en met mijn billen voorwaartse rukjes over zijn rug gaf, was B. doorgaans genegen tot een korte draf, gedurende welke ik als een trommelhand zijn rug over stuiterde. Onaangenaam voor hoofd, maag en scrotum, maar ‘no pain no gain’ dus bewoog ik Bruun tot draf om na enkele seconden uit alle macht aan de teugels te rukken. Ik was een jaar of zeven, had het zóveel strip- en tv-cowboys zien doen. Dat een paard er iets van zou kunnen vinden, was niet in me opgekomen.
Bruun hinnikte woedend, schudde me als een sjaaltje van zich af. Ik belandde zijdelings in het gras, mijn pistool tussen grond en heup, waarop zich tot twee weken nadien een indrukwekkende bloeduitstorting afspeelde. Huilend van pijn en schaamte zocht ik mijn opa, vroeg ik hem me ‘er’ weer op te tillen. Een zadel met stijgbeugels heeft Bruun nooit gedragen, met name omdat het er niet wás.

(Wordt vervolgd)

woensdag 26 september 2007

De beschermende handen om het kuikentje (Door Ludo)


Het is al even geleden dat Edward hier een statement van jewelste neerzette met zijn post over ‘het kleine gehandicapte kuikentje’. Waarbij dat kuikentje symbool stond voor de samenleving zoals die nu is.
Ik kon toen niet reageren, omdat ik de woorden nog niet had. Nog steeds niet, maar ik ga hier op mijn manier op verder. Waarom? Omdat het onderwerp mij intrigeert en omdat ik denk dat er allerlei bewegingen zijn die wij, hoog opgeleide, overwegend links denkende mensen, niet zien en, misschien wel, niet willen zien.

Geert Wilders en Ehsam Jami doen, als politici, uitspraken die door een groot deel van de Nederlandse bevolking gewaardeerd worden. En als je allerlei opiniepeilingen mag geloven, dan is er een groter deel van de bevolking het zéér met ze eens dan het deel van de bevolking dat het zéér met ze oneens is. Daartussen zit een groot grijs electoraal gebied.

Een nog groter deel van de bevolking voelt zich niet thuis bij de traditionele politieke partijen. De hedendaagse samenleving wil (en kan?) niet begrijpen dat regeringsverantwoordelijkheid leidt tot compromissen. Men heeft tenslotte gestemd voor een partij en men houdt die partij aan gedane uitspraken.

Als er niets verandert bestaan de PVDA, de VVD en D’66 (nog geen tien jaar geleden coalitiepartners) over 5 jaar niet meer. En ik denk dat dat terecht is, want de huidige samenleving eist van politieke partijen dat men de kiezer serieus neemt. Een mechanisme dat bij geen van deze partijen in essentie aanwezig is.

Sterker nog. Deze drie partijen zijn op zijn minst even populistisch als Geert Wilders, maar gooien het in een politiek correct sausje, waar de hedendaagse kiezer van walgt. Liever dan Geert Wilders die in elk geval ‘eerlijk is’. Dit staat tussen aanhalingstekens, omdat Geert Wilders nog nooit heeft (kunnen) laten zien, dat zijn visie op de Nederlandse samenleving werkbaar is. En hij nog nooit verantwoordelijkheid heeft gedragen in een kabinet. De bondscoach aan de zijlijn heeft al snel gelijk. Toch neem ik hem bloedserieus, omdat hij wel tot de kern komt van ons kuikentje. Ons gehandicapte kuikentje is namelijk niet gehandicapt, maar oneerlijk. En dat is al bijna tien jaar lang de essentie van de boodschap die de kiezer de politieke partijen meegeeft. Als ons kuikentje al een handicap heeft dan is ze ziende blind en horende doof.

Drie voorbeelden van hoe het niet moet.
Thom de Graaf, onze minister van de gekozen burgemeester. Het uithangbord van het kroonjuweel van zijn partij, treedt af, omdat het kroonjuweel niet gerealiseerd wordt. Maar vervolgens wordt hij een benoemde burgemeester in Nijmegen. Dit is niet uit te leggen aan de kiezer. Alle nuances ten spijt moet je dan keihard constateren dat Thom de Graaf een onbetrouwbare klootzak is als politicus.

Tweede voorbeeld: Rita Verdonk houdt zich niet aan gemaakte afspraken binnen de VVD. Royeren en zetelverlies op de koop toenemen is geen optie. Er worden noodscenario’s uit de kast getrokken, iedere VVD prominent mag zijn zegje doen om maar te voorkomen dat Rita in, notabene, opiniepeilingen zetels afsnoept van de VVD. De geschiedenis leert dat mensen na een belangrijke politieke keuze in eerste instantie populistisch reageren en vervolgens pas gaan nadenken. Als populisme in een partij regeert, ook dat leert de geschiedenis, dan wordt dat altijd door de kiezer afgeschaft.

En dan ten derde. De PVDA heeft zichzelf vandaag opgeheven. 63% van de bevolking is tegen de Europese grondwet. Maar die grondwet moet er gewoon komen. Dat heeft men allang bepaald. De PVDA was voor een tweede referendum, maar heeft zich, regeringsdruk, laten overhalen om dit standpunt te laten varen. Helemaal niks mis mee, maar wees dan eerlijk en ga niet lopen roepen dat het hier ‘maar’ om een verdrag gaat in plaats van een grondwet. Dat pikt de Nederlandse samenleving niet meer. Een “sorry, dit krijgen wij in dit kabinet niet voor elkaar” is voor veel mensen genoeg.

Er is een probleem. En ik denk dat het probleem zit in allerlei strategische adviseurs bij de gevestigde partijen, die alle negatieve berichten, kost wat kost, willen ‘downplayen’. Het volk is tenslotte dom. Voeg daarbij een, diep geworteld, politiek correct denken en de chaos is compleet. Eerlijkheid is het sleutelwoord. En een beschermende leider niet.
Eerlijke handen om het kwetsbare, maar zeker niet gehandicapte, kuikentje.

De nieuwe partij voor nuance, redelijkheid en eerlijkheid zal een groot deel van de kiezers trekken. Maar voordat die partij ontstaat zal er eerst vertrouwen moet zijn bij een groot deel van de bevolking dat deze partij in eerste instantie ‘eerlijk’ is. En juist dat is het probleem van de huidige maatschappelijk politieke context.

En dat betekent dat je met name de problemen daadwerkelijk erkent. Er zijn namelijk kutmarokkanen, extremistische islamieten, racistische provincialen, aidsverspreidende homo’s en er zijn milieuterroristen. Pak ze aan, maar generaliseer niet en heb vertrouwen in het zuiverend karakter (dubieuze term) van onze samenleving. We zijn niet dom. Maar hebben gewoon een enorme hekel aan oneerlijkheid.

dinsdag 25 september 2007

Halalmaal (door Edward)

Bibi is onderweg en vertraagd en internetloos. En daarom even een heel klein stukje van mij - Bibi's stukje volgt snel (vanavond laat, of morgen, als Ludo het goed vindt).

Ik had vandaag twee taalverwarringen - om 7 uur al. Ik moest een hele vroege trein naar Amsterdam hebben en in het gratis blad DE PERS (we hebben er hier weleens op gemopperd, maar hij is verbeterd, sterk verbeterd) stond dit:
halalmaal flauwekul.
En ik las het maar niet.
Lazen jullie het meteen goed?
Ik las: helemaal flauwekul, en: allemaal flauwekul. Toen pas zag ik dat het om maaltijden ging die al of niet halal zouden moeten zijn.

Maar leuker was de verwarring van even daarvóór. In Rotterdam wordt het Centraal Station verbouwd. Onlangs is men begonnen met de sloop van de voorgevel. Nu stonden daar altijd prachtige grote letters op:
C E N T R A A L S T A T I O N.
En wat zag ik vanochtend?
Ze hebben wat letters weggelaten, en geshuffeld. Nu staat er (héél mooi 's ochtends als het nog donker is, de letters zijn blauw-lichtgevend:)
T R A A N L A T E N.

Halalmaal geweldig.

maandag 24 september 2007

Canna Cultuur (door Alexander)

Boek: ROTJONGENS - Bibi Dumon Tak

Ze hadden geen stem. Er werd wel óver ‘rotjongens’ gepraat, maar nooit mét hen. Dat was de aanleiding voor Bibi om het boek te schrijven dat ze schreef. Ze wilde van de criminele jongens zelf horen waarom ze in een jeugdgevangenis zaten, en hoe het leven daar is, of het opsluiten helpt. Het boek is een aaneenschakeling van indringende, want levensechte interviews. Ze sprak Sontje, een piepjonge jongen die een andere jongen bedreigde: zijn gameboy moest hij geven, of zijn oma ging eraan. Ze zag Doddy en Nelson en Winston voor de rechter staan, in verband met een gewelddadige overval. In zijn cel bezocht ze Samir, die zich kapot verveelt in de gevangenis en werkelijk niet inziet waarom dat wat hij krijgt ‘behandeling’ heet.
De verhalen zijn klappen in je gezicht, zonder dat Bibi verweten moet worden dat ze klappen uitdeelt. Want Bibi dringt zich juist niet pamflettistisch op de voorgrond, ze registreert. Het is de kracht van het boek: het verhaal is niet politiek gekleurd. Dit zijn de kale verhalen, het zijn de stemmen van de rotjongens. Maar veel van die stemmen schreeuwen, bewust of onbewust, om hulp, verandering, politieke bezinning. ROTJONGENS heeft het in zich om een van de belangrijkste boeken van het jaar te worden.

Muziek: José González - IN OUR NATURE

Het lijkt net alsof er meerdere José Gonzálezzen meezingen op zijn nieuwe cd IN OUR NATURE. Maar het is eenmansmuziek. Ik denk dat er in totaal één stem en één akoestische gitaar en één basgitaar gebruikt zijn voor de hele cd. Af en toe is er nog een drumtokkeltje, maar eerder van handgeklap dan van drumstokgetok.
Aan de eerste cd van José de Argentijnse Zweed heb ik de dierbare herinnering dat ik er op een avond naar luisterde in een Guatemalteekse hangmat en pas uren later wakker werd, toen het hele hostel al sliep. De muziek van de nieuwe, tweede cd klinkt vol genoeg om niet bij in slaap te vallen, zijn stem heeft een galmpje, een echo, een gemixte tweede stem, een montage van een heleboel akoestische gitaren, die allemaal door José gestreeld bespeeld lijken.
Luister hier en hier en hier (van het vorige album) en hier (een beroemd filmpje).
(Bij haar betoverende optreden in Amsterdam, afgelopen vrijdag, toonde Feist zich verguld en vereerd met haar COLA-benoeming.)

Film: THE DIVING BELL AND THE BUTTERFLY

Jean-Dominique Bauby krijgt een beroerte en raakt geheel verlamd. Alleen zijn linkeroog kan hij nog bewegen. Hij hoort, ziet, ruikt en voelt nog wel hetzelfde als iedereen. Via het oog zal hij de rest van zijn leven moeten communiceren. Onvergetelijk zijn de scènes waarin de verpleegster hem zijn nieuwe 'praat'-systeem uitlegt. Zij noemt één voor één de letters op, hij knippert bij de juiste letter en zo spellen ze samen hele zinnen. De eerste zin die Bauby spelt is: 'Ik wil dood.'
Het is een hartverscheurende, heel mooie film.

zondag 23 september 2007

Fotograaf (door Linde)


Je hebt van die mensen, die háten het om op de foto te staan. Ja, ik ben er één van. Maar een schoolfoto is voor mij al helemáál het toppunt. Afgelopen woensdag was het zo ver. Iedereen was minstens een uur eerder opgestaan om make-up op te doen en haren in model te brengen. Nee, de jongens niet. En nee, ik ook niet, daar is slapen me te heilig voor. Waar ik ondertussen erg op hoopte, was op een fotograaf zónder gekke bekken, en zónder domme uitspraken om iemand aan het lachen te maken. Dit heeft bij mij tot nu toe alleen nog maar averechts gewerkt. Maar goed, het eerste probleem wat zich voordeed, was dat het ná gym zou zijn. En dat is een RAMP, want dan is alles natuurlijk in de war geraakt. ‘Ach meneer, er is ons verteld dat we tijdens gym de foto zouden hebben, en niet ná gym, dus we hebben onze gymkleren niet mee!’
‘Geef die meneer die dat heeft gezegd maar flink op z’n donder en ga maar terug naar school.’ Zo, dat was dat. Geregeld dus.
Na minstens 32795 keer mijn lach te hebben geoefend in de spiegel, was het dan zo ver. Na een discussie met de schoolfotograaf vanwege het feit dat ik niet met mijn tanden bloot wilde lachen, werd de foto dan toch genomen. Tegenwoordig gaat dit natuurlijk allemaal digitaal, dus heeft meneer de fotograaf een laptop bij zich. Hier mag je absoluut niet op kijken, om gezeur over vlekjes en haartjes te voorkomen. Maar ja, ik kon het echt niet laten. Speciaal voor mijn oma, omdat zij het zo mooi vindt, heb ik mijn haar losgelaten. En dát is dan ook precies wat opvalt. Het oefenen op mijn lach, en het poederen in de pauze is dus voor niks geweest, want van mijn gezicht baal ik nog net zo erg als op alle vorige foto’s die genomen zijn op school. Wanneer ik de foto ontvangen heb, zal ik hem scannen, en zullen jullie allemaal zien en begrijpen wat ik bedoel.

zaterdag 22 september 2007

De haatvlaag (door Edward)

Haat is voor ons eigenlijk een redelijk onbekend gevoel. Wij hier in het Westen, rijk en utterly tevreden, hoeven over het algemeen niet heel veel te haten.
Het harde haten waar ik het nu over wil hebben is dus vooral de haat-scheut. De oprisping van haat die je héél af en toe voelt.
Ik heb dat, ik ben eerlijk nu, zélden.

Maar als. Dan ja.

Er zijn zaken waar ik een hékel aan heb. Als ik al veel te lang de weg kwijt ben, en Iemand naast me zegt: ' Ik weet de weg,' en die Iemand naast me weet de weg niét, maar Iemand zégt dat hij de weg weet omdat hij weet wat voor een hekel ik eraan heb om de weg ongecontroleerd kwijt te zijn, maar intussen heb ik door dat die Iemand loopt te jokken, en dat is dan dus een dubbele hekel.
(Zelf de weg kwijt zijn vind ik gek genoeg stukken minder erg.)

Of als ik een tas draag die begint te trekken aan m'n schouders maar we moeten nog zeker langs twintig schoenenwinkels. Ernstige hekel. Sowieso aan winkelen.

Of ik zit in een vergadering of een meeting of een overleg of een congres of een standpuntenbijeenkomst en ik moet gedwongen naar iemand luisteren die praat alsof er snippers bordkarton uit zijn mond flodderen. Met woorden als nivelleringsvermogen en schouderseronder en draagkrachtsauthenticiteit.

Allemaal hekels.
Maar nu de granieten haat.
Die ik overigens als kind al had:
als er door de straat een opgevoerde brommer langsvliegt. Met zo'n vlag van straal-lawaai achter zich aan. Zo'n scheur van torengeluid. Zo'n harde, vette muur van oorverdovendheid waar niemand omheen, doorheen of achterlangsheen kan.
Het liefst wil ik dan een AK47 en raak schieten.
Dan wil ik de Middeleeuwen terug en openbare terechtstellingen.

Ongecontroleerde woede, haatvlaag. Ik weet het, zeer irrationeel en zeer onaangepast - al is het verschil tussen mij en de misselijke motorist dat ik er niks mee doe en hij ('t is nooit een zij) wel. Nota bene: het gaat me niet om gewone motoren, en ook niet om blitserigheid en geshowoff. Ik heb het puur over die allesoverheersende stadscheten. Nota bene: ik heb het ook niet over de uitzonderlijke haat, die bv. wanneer je iemand iemand anders iets aan ziet doen. Ik heb het over dagelijkse situaties waarin je mond opeens in een gifbek verandert.

Iemand anders een ander voorbeeld van dit soort haatvlagen - momenten waarop we even onze geciviliseerde zelven afwerpen en alleen maar willen doodknuppelen?

Jeska kijkt terug: Het verwachte in het onverwachte

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

vrijdag 21 september 2007

Bruun I (door Kees)


Opa’s laatste paard heette Bruun. Een hengst, robuuster dan een Fjord, maar ongeveer zo groot. Bruin, de naam zegt het al, maar vrólijk bruin, met oranje erin, alsof zonlicht door zijn haren droomde. Herfstzomerbruin.
Volgens opa kwam Bruun uit Rusland. Dat moest wel, want in tegenstelling tot Nederlandse paarden kende B. het woordje ‘ho’ niet. Wanneer Bruun voor de kar liep, kon de voerman ‘hoën’ wat hij wilde: - Bruun sjokte onverdroten voort. Deed je evenwel ‘prrrrt’, dan stopte hij abrupter dan Lots “huisvrouw” die, vluchtend uit Sodom en Gomorra, door God tot zoutpilaar werd getoverd.
‘Prrrrt’, vertelde opa, was Russisch voor ‘ho’ dus móést Bruun wel uit Rusland komen. Ja, dat kon niet anders. Ik (5, 6) keek naar Bruun en vroeg me af wat hij als veulen had gezien, waar zijn ouders waren, of hij ze miste, Rusland miste, of hij het vervelend vond ons niet te kunnen verstaan en hoe hij in Nederland verzeild was geraakt.
Mijn moeder, die, naar haar overtuiging, een ‘Russische ziel’ bezat, deed een schriftelijke cursus Russisch. Ik vroeg haar een paar woordjes, waarmee ik, ze onderweg voortdurend hardop herhalend, naar Bruun fietste. Je zág dat hij ze verstond en er blij mee was.
Bruun verbleef meestal in mijn grootouders’ enorme tuin. Hij liep niet los, maar aan een lang touw (de ‘roop’), aan het andere uiteinde waarvan de ‘tjesk’ was bevestigd: een wel 40 centimeter lange, zware metalen staaf met platte kop en scherpe onderkant. Deze werd dagelijks uit de grond getrokken en er ver verderop weer ingeslagen zodat Bruun iedere dag vers gras tot zijn beschikking had en nooit tussendoor zijn stront hoefde te laveren.
Opa was op leeftijd dus werkte Bruun aanzienlijk minder dan zijn voorgangers, maar af & toe moest of mocht hij voor de kar. Naar het strand, kijken wat er te halen viel, of gewoon iets van A naar B trekken. Palen, planken, tuinafval, whatever. Bruun trok graag. Zijn gedrongen lijf was er zogezegd voor gemaakt.
Nochtans werd hij, gedurende een jaar of vier, - tussen winter en toeristenseizoen respectievelijk toeristenseizoen en winter, - als rijpaard gebruikt. Door mij.
Ik kan niet paardrijden en héb het nooit gekund. Drie jaar geleden liet ik mij er, tijdens een door ‘mijn dochters’ manege georganiseerde ‘ouderdag’, toe overhalen plaats te nemen op de hoogste knol uit het assortiment. Zelfs stapvoets was ik bang. Niet om te vallen, maar voor de onberekenbaar- en schichtigheid van het vluchtdier paard. Mij onbekende American Staffordshire Terriërs, Mastini Napoletano, zelfs de alle vreemden hatende Fila’s Brasileiro: zet me ertussen of tegenover en ik ben op mijn hoede, maar niet bang. Ik zie wat ze gaan doen en weet hoe te reageren. Met paarden weet ik het daarentegen nooit. Zit ‘m in de genen. Opa was paarden-, ik ben honden-, mijn dochter is paard- én hondenmens.
Vijf of zes was ik toen opa me op Bruun zette. Doodsbang lag ik op de brede rug voorover, zonder ander houvast dan het lange, vettige maanhaar. Misschien heb ik gehuild, misschien hield ik me flink, ik weet het niet, maar herinner me de verschrikkelijke angst van dat – in verhouding tot het toenmalige mijne – kolossale lijf te glijden. Opa tilde me eraf, maar ik haatte mijn angst. “Dóórzetten!” werd me toen al voorgehouden. Ik blééf vragen of ik op Bruun mocht ‘rijden’ en opa bleef me erop tillen.
Tenslotte zat ik onbevreesd rechtop en kwam opa met een hoofdstel aanzetten. Geen leren teugels, maar teugels van het weergaloos mooie en sterke touw dat hij ’s winters bij de schemerlamp vlocht van gejutte, eerst door hem ontknoopte vissersnetten of scheepstouwen.
Ik reed door mijn grootouders’ tuin, ter grootte van een voetbalveld of twee. Voor rechtsaf trok ik aan de rechterteugel, voor linksaf aan de linker. Voor ‘stop’ trok ik aan allebei of deed ik “prrrrt”, maar trekken was stoerder. In mijn stripboeken en op tv zeiden ridders of cowboys nooit “prrrrt”.

(Wordt vervolgd)

woensdag 19 september 2007

Breaking news Stapelgedicht 7 (door Ingrid)

Sorry Ludo, er kwam nog een verlaat stapelgedicht binnen.
Uitzicht op zee



Weg van jou
Voorbij de laatste stad
Koffers zeelucht
De oude kustlijn

Het huis aan de rand van de zee
Venster in de nacht

Hoogtij
De golven
Extreem luid en ongelooflijk dichtbij
De zee heeft geen manieren

Hoofden uit de mist
Dansen langs de rand

Onder het donkere water
Zwart als inkt
Geheimen van de wilde zee

Het verwachte in het onverwachte (door Ludo)

Niets is mooier dan tot het uiterste gaan. Achteraf dan. Nooit kwam ik een lijdend, hardwerkend iemand tegen die op dat moment blij was dat hij tot het uiterste ging. Lijden in de tegenwoordige tijd is gewoon niet leuk. Vooral omdat er altijd duivels op de loer liggen. De duivel die je vraagt of dit het allemaal waard is. Niet dat die vraag zo erg is, maar op het moment dat je aan het lijden bent, moet die vraag niet gesteld worden. Hetzelfde geldt voor de vraag of het niet verstandiger is om wat gas terug te nemen. Nee! Niet nu, had je hier maar eerder moeten komen, dan had het nog gekund.
De duivels eenmaal uitgebannen is er nog een reële vraag over: wanneer komt de man met de hamer? De man met de hamer is namelijk geen duivel. De man met de hamer is magere Hein. Aan hem valt niet te ontsnappen, als hij je op de hielen zit. En als hij je heeft, zijn alle vragen zinloos en dien je je te onderwerpen aan de man met de hamer. Ik bedoel De Man Met De Hamer!

Het is februari 2007. In blakende vorm reis ik af naar Schoorl, waar ik mee ga doen aan een wedstrijd over 30km. Het is een graadje of 8, het regent licht. Voor een hardloper die slecht tegen warmte kan ideaal. Alle duivels op afstand, een reëel zelfbeeld omtrent de eindtijd en bewust kiezen voor een gematigd aanvangstempo. Als die drie elementen samenkomen ben ik op mijn best. En ik weet dat.
De start is goed. Ik loop de eerste 10km met speels gemak en maak niet de fout om te snel te gaan. De doorkomsttijden als een Zwitsers uurwerk.
Kilometer tien tot en met twintig geven nog meer zelfvertrouwen. Ik geniet, praat lopers om mij heen moed in, haas tussendoor een loopster, die voor de halve marathon gaat, naar een persoonlijk record. Kilometer twintig geeft exact de gewenste doorkomsttijd. Nog tien te gaan en nu moet die lichte versnelling komen die mij naar een, voor mijn doen, absolute toptijd gaat loodsen. Ik versnel, precies goed, want de benen geven een juichsignaal. Hartslag goed, ademhaling onder controle. Kilometer 22 is in zicht. Een man onder een paraplu en regenpak –je kunt niet voorbereid genoeg zijn- staat bij de kilometeraanduiding. Hij ziet er vriendelijk uit. Geen duivels of mannen met hamers in zicht. Maar toch…. alsof er een onzichtbare muur na 22 km is opgetrokken. Iets vloeit mijn benen binnen dat ik niet kan duiden. Het kan toch niet vermoeidheid zijn. Kilometer 23 geeft zekerheid. Van het ene op het andere moment een halve minuut verloren. Een dipje, dat is het, vanaf nu zal het wel beter gaan. Nee dus! Nog een halve minuut erbij en de ademhaling is ongecontroleerd en de hartslag tien slagen hoger. In 8 kilometer tijd verlies ik een kwartier op het geplande schema en tien minuten op het vlakke B-scenario. What the hell happened? Toch te weinig gegeten, te veel getraind of is het de verkoudheid die ineens twee dagen later de kop opsteekt? Nooit zal ik het weten, maar ik weet wel dat je nooit kunt zeggen dat je in vorm bent.

September 2007. Zoals ik vorige week al schreef is de training voor de marathon eigenlijk het plegen van roofbouw op je lichaam. In een trainingsperiode breek je af, wat uiteindelijk moet resulteren in een toptijd op de marathon, want na de intensieve trainingsarbeid volgt een periode van rust waarin je ‘vorm kweekt’.
Toptijden mochten afgelopen zaterdag niet verwacht worden tijdens een 15 km wedstrijd. De snelheid die ik had, is even weg door de lange duurlopen voor de marathon. Bovendien ben ik moe door de vele trainingsuren. Deze wedstrijd dient een hoger doel. Een tijd op 80% van mijn kunnen is acceptabel.
Ik start. Te hard. En weet, dan al, dat ik het ergens moet gaan bekopen. Eerste kilometer in 3.30 minuten. Veel te gek, maar ik loop door. De wedstrijd gaat over twee ronden, dus dan maar halverwege uitstappen. Ik loop in een groepje met mijn loopmaat F. en met Bertha, de vrouwelijke topper in het circuit. We lopen een constant tempo van tegen de 15 km per uur. Dit kan helemaal niet, dit is gekkenwerk. En ik loop lekker. Inmiddels passeren we de finish. Nog een ronde te gaan. Laat ik maar doorlopen, heb ik in elk geval snelheidstraining gedaan en ik sjok wel binnendoor naar de finish als ik ‘op’ ben. Inmiddels hebben we loopmaten P. en K. ook bijgehaald. Toch maar weer met z’n vieren naar de finish. In een tijd die we allemaal voor onmogelijk houden. Niet alleen op dit moment, maar nooit eerder liepen we in een wedstrijd over deze afstand zo hard. Duivels? Who needs a devil when you are one.

Ben nog steeds in shock en in euforie. Maar nooit, nee nooit meer, ga ik mezelf van te voren een doel stellen. Alhoewel, als ik de volgende keer de eerste ronde iets harder doortrek, dan zit er misschien wel een tijd in van…………Nee! Dit was een onverwacht uiterste. Maar dat is ook een wetmatigheid. En niet alleen in hardlopen. Verwachtingen komen zelden uit en de mooiste momenten beleef je altijd als je ze niet ziet aankomen. En alleen dat al is een zeer hoopvolle gedachte.

dinsdag 18 september 2007

Stapelgedicht 6 (door Bibi)

En dan uiteindelijk een stapelgedicht met uitsluitend dichtbundels. Het ultieme gedicht dus.

De vertraagde boodschapper

Verdachte sta op
sta op en wankel
voorbijganger.
Hier is de tijd
hakkel je, hakkel je.
Morgen is weer geen andere dag
Winter lijkt het wel
in dit laagland
Het ijzelt in juni
De tijd staat open
Stof bedekt niet.

stapelgedicht 4&5 (door marieke)

Marieke stuurt de hare ook. Zij heeft het allemaal voor de kinderboekenweek bedacht.




Dank je wel Marieke, hoera voor jou!!!!

Stapelgedicht 3 (door Bibi)

En dan ook een van grote mensen boeken.

Tirza
Lolita
Virginia
Alle namen
In ongenade

Herinnering aan mijn droeve hoeren
Een heel huis vol
Onhandig bloesemend

Gegroet o ...
Troost
Wie kan het paradijs weerstaan

Geen houden aan