Lijstjestijd - een punt van orde (door Edward)

Sorry, Alexander, dat ik even tussendoor kom.

Gisteren zwaaiden we met lange, witte zakdoeken zondaglogeerster Sarah uit - dank je wel voor je stukken en je verblijf, Sarah!
Maar er is niet meteen een nieuwe zondaggast. Dat komt omdat het einde van het jaar nadert en het dus weer lijstjestijd is. De komende twee zondagen (23 en 30 december) besteedt Canna aan lijstjes. Omdat wij hartje lijstjes.

Dus: welke boeken vond jij dit jaar het mooiste? Welke films? Welke theatervoorstellingen en welke cd's? Canna-leden zullen hun lijstjes posten, maar Canna-lezers worden ook van harte uitgenodigd om hun nummers 1t/m10 of nummers 1t/m5, of 1t/mX, in te leveren. Dat kan via edward@edwardvandevendel.com.
Schroom niet - we plaatsen ze op de lijstjeszondagen!

Dag Allemaal! (door Sarah)

Toen ik gisteren bij de kapper zat bespraken we een bijzonder verschijnsel. Zodra je zegt dat iets nooit gebeurt, gebeurt het. Als je zegt dat je eigenlijk nooit ziek bent, lig je de volgende dag beroerd in bed. Als je zegt dat je nooit van je fiets valt kun je ervan uitgaan dat je binnen een week op de weg klettert.
Vergelijkbaar iets: Ik las Alexanders kerstverhaal en een paar dagen later valt in ons gehele huis de stroom uit door een brand, verderop in de straat. Zaten wij ook tussen de kaarsjes. Nu snap ik waarom mensen vroeger meer sliepen. Als je een half uur in het donker hebt gezeten, kun je weinig anders doen dan naar bed gaan.
Nu snap ik niet hoe mensen in de buurt van de poolcirkel kunnen leven als het op sommige dagen niet eens licht wordt. Ik besefte plotseling hoe benauwend duisternis kan zijn.
Vergelijkbaar iets: Je kunt van een woord dat je nog nooit gezien of gehoord hebt de betekenis leren en het vervolgens achterelkaar tegenkomen.
Vergelijkbaar iets: als je een kunstje wil laten zien, lukt het niet meer. Zodra niemand kijkt, lukt het wel weer.
Hoe is dit alles toch mogelijk? Waarschijnlijk beïnvloedt het één het ander niet, maar hoe komt het dat wij dat wel zo ervaren? Bestaan hier mooie psychologische theorieën over?

Ik heb te weinig psychologische kennis om hier nog meer over te schrijven.
Het is vandaag sowieso moeilijk om iets te schrijven. Dat komt waarschijnlijk door mijn wiskunde PO, waar ik al het hele weekend mee bezig ben. Niks is zo dodelijk voor inspiratie als wiskunde. Ik heb er dan ook door de jaren heen een hartgrondige afkeer van ontwikkeld. In mijn profiel zit slechts wiskunde A1, waardoor de mathematische marteling tot een minimum beperkt wordt, maar ik doorsta het maar moeilijk. Vooral het maken van een praktische opdracht kost een bovenmenselijke inspanning. Samen met mijn klasgenoten sleep ik mij door de onafzienbare, nutteloze rijstebrijberg van getallen, kwadraten, coëfficiënten, standaarddefiaties en cummulatieve verhoudingen. Was het maar rijstebrij. Ik heb nooit gesnapt wat er nu zo vreselijk is aan die rijstebrijberg voor de poort van luilekkerland, ik vind het wel lekker.

Mensen ik heb met veel plezier op dit eilandje voor jullie zitten schrijven. Hopelijk hebben jullie mijn stukjes ook graag gelezen. Nu is het tijd om weer terug te varen.
Dag allemaal!

Sarah

Uit Zweden (door Edward)

Ik ben in Stockholm. Alles is mooi hier, maar het internet wankelt. Althans, in ons hotel. Het zwalkt op zijn benen en verliest elke keer vaste grond. Vandaar dat ik niet echt kan bloggen. Misschien lukt het me zelfs niet dit berichtje erop te krijgen. Dan lezen jullie dit dus niet. En dan vragen jullie je af: waar is Edward? Waarom blogt hij niet. En dan krijgen jullie maar geen antwoord. Naar is dat. Maar ik ben dus in Stockholm. En het internet wankelt.

Jeska kijkt terug: Kerstverhaal

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Sprintje onderlangs (door Kees)

Mede omdat op onderstaand gedicht, 11 uur na plaatsing, nul keer is gereageerd: - beangstigend dat zich tussen de Iraans-Nederlandse fotografe Sooreh Hera – inmiddels ondergedoken - (alsook de directeur van het Goudse museum – inmiddels bewaakt - die, in tegenstelling tot zijn lafhartige ‘Haagse’ collega Van Krimpen, haar foto’s wél durft te exposeren) en de Nederlandse terreurmoslims, - een – hoop ik - minderheid van de moslimpopulatie die, zodra zich iets hen onwelgevalligs voltrekt of dreigt te voltrekken, aan het doodsbedreigen en aanslagplannen slaat, -nog geen muur van Nederlandse beeldhouwers, cabaretiers, componisten, dichters, fotografen, musici, schilders, schrijvers en andere kunstenaars heeft gevormd. De door ons allen onderschreven en bewonderde strijd die onze voorgangers jegens beknottende christelijke geloofsvormen voerden, weigeren de meesten onzer voort te zetten jegens veel méér beknottende varianten van de Islam. Vanwege niet onbegrijpelijke angst, selectieve domheid, misselijkmakende politieke correctheid, minachtenswaardige lafheid, onvergeeflijke naïviteit of iets anders. Hoewel ik haar niet ken en fotografie als een tweederangs kunstvorm beschouw, plaats ik mij – met alle liefde en overtuiging ook fysiek – tussen Sooreh Hera en haar luidruchtige, primitieve, godsdienstblinde belagers.

Meerstad (door Kees)

Van de site van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit: “Aan de oostkant van de stad Groningen, tussen het Eemskanaal en het dorpenlint van de gemeente Slochteren, is het megawoonplan Meerstad Groningen in uitvoering. Een ambitieus project waarin 4000 hectare landbouwgrond wordt ingericht als woonlandschap.” En: “In Meerstad Groningen komen ongeveer 10.000 woningen rondom een nieuw aan te leggen meer van ongeveer 600 hectare.”

Mijn gedachten hierbij zijn de volgende.




MEERSTAD


Aan de achterkant van jaren
’s avonds deze akkers langs
dit water, deze weiden.
Een andere hond voor je uit
een andere vrouw, een uitgebot kind
bereiden thuis de paddestoelensoep
maar dezelfde akkers geploegd
keurig na stoppels uit ijs.
Een tractor rijdt zijn zoeklicht achterna.
Het is niet koud, het is koud
voor wat je draagt.

Dit land gaat niet verdwijnen
omdat iemand jetzt kein Haus hat
al wordt dit ontkend door het genootschap De Stad
grijze vingers en een duimpje in een rok
dagelijks in hun hemel aan glimmend tafelblad
gedurig verversen lakeien de wateren
’s avonds op aarde aan bruin bekrast hout
bij bier, ijskoude jenever, een glaasje rood voor duimpje
wie volgt haar vanavond naar het toilet
zet haar tegen de tegels
spert zijn muil over haar schilferrode mond
rukt haar Engelse blouse uit haar Franse rok
strak over de kont die haar man niet meer ziet
omdat hij slaapt wanneer ze komt
wrikt de baleinen wreed langs de tepels
breekt haar zijden slip bij poging vier
schokt zich in haar leeg als een haan
en denken ze daar aan in het dorpshuis
waar ze achttien uur later zingen, een lied
niet genotuleerd minutieus gecomponeerd
in die hemel aan dat glimmend tafelblad.

Heil het genootschap De Stad!
Dat dit oude land verzuipt
als een jonge kat
om de pachters terug te lokken
die het jarenlang verjoeg
blèren piraten er kloonwoonst omheen.

Tegenover de stiletto’s van het genootschap
weef je het rag van je protest.
Er jagen dode honden langs die einder
waar nog moet verschijnen
op wie je altijd wachtte.
Over welk gras moet zij nu komen
haar schaduw over welke akkers voeren?

En: al die jaren zag je hier een vrouw
wist je haar denken: ‘hier liep hij
holden we dit dijkje af, lokten we de honden
met steentjes in het water, waren we voortvluchtig
en agent, klant en bloemverkoper, vochten we
elkaar de molshopen in, de hondenriem over, hier
hebben we tenslotte gepraat, ik met mijn rug
naar hem toe’, maar zij komt te laat
koopt haar hond wanneer deze grond bestaat
onder water, schaduwen van villa’s
stemmen, rook, de geur van worst.

Je vertrekt naar een plek
om haar voetstappen te laten
zo veel – zo diep je nog kunt.

Goeiemoggel (door Ludo)

De meiden zijn naar school, mevrouw Abbink naar het werk, de laptop staat op tafel -aan en ingelogd op Canna-. Ik kan 'aan het werk'.

Niet dus. B. Belt hoe ik dit datje en deze ditjes geregeld heb, want dat is hem nog niet helemaal duidelijk.
Oké, dan zal ik dus nog even E. bellen, want E. moet weten van dit datje en deze ditjes. B., ik bel je zo snel mogelijk terug.
E. is akkoord, B. nu ook en ik loop richting tafel, waar de latop nog steeds 'aan' staat en nog steeds is ingelogd op Canna.

Toch nog even een kopje koffie halen. Ik zit. Ik check ondertussen mijn e-mail. Had ik beter niet kunnen doen, want S. wil weten of ik de brief heb gelezen en welke actiepunten ik wil formuleren. Het kan wel wachte, maar het zit al in mijn hoofd. Beter dat ik eerst even terugmail. Datzelfde geldt voor de e-mail van E2. Afspraakbevestiging is verstuurd en nu wil ik naar Canna.

De standaardnokiatune klinkt -ik vind een andere ringtone erg, vooral omdat ik regelmatig, in elk geval eentiende van een seconde, kan denken dat het vast niet mijn telefoon is-
Het is mijn telefoon.
L. aan de lijn over E2. Ja, dat kan wel geregeld worden. En ik bedenk al tijdens het telefoongesprek met L. dat ik straks ook even ga bellen met F. en met M. Dan heb ik alle losse eindjes bijelkaar geveegd. Iedereen weer gelukkig.

Ik ben ook gelukkig, want ik ben vandaag vrij. Mijn koffie is koud en laptop staat intussen op stand by. Ik denk dat ik eerst nog even H. en F. ga bellen, dan ga bedenken wat ik vandaag op Canna ga schrijven en tenslotte iets van boodschappen in huis ga halen. Of toch eerst nog koffie? Wacht even, de telefoon gaat.....

Het was een grappig dagje (door Bibi)

Vanmorgen ging de wekker bij ons om kwart voor vijf. Er waren lezingen te doen aan de andere kant van het land. J ging met de ene trein de ene kant op, ik met de andere trein de andere kant.
Ik werd bij aankomst van het station opgehaald door iemand van de bieb. We reden naar het voorgeborchte van Beek en Donk. Daar, in een buitenwijk, moesten we zijn. Maar eenmaal ter plaatse bleek dat groep zeven en acht waren ingekwartierd in een andere school.
Toen we die school dan eindelijk hadden gevonden ging de mevrouw van de bieb meteen op koffiejacht. Ik klopte op de deur van groep zeven. Die was net bezig een kerstboom op te tuigen. Nog voor ik kon zeggen wie ik was zei een warrige juf dat ik aan de andere kant moest wezen bij groep acht. Ik klopte op de deur van groep acht. Daar zei de meester dat zijn bezoek al was gearriveerd en dat ik verkeerd was. Hij stuurde me terug.
Ik klopte wederom op de deur van groep zeven. Niemand lette op mij. Ik riep heel hard: 'Goedemorgen allemaal, hier is de loodgieter!!!’ De juf kwam toegesneld. De kinderen lieten de engeltjes en papieren rendieren uit hun vingers vallen. Toen ging er een lichtje branden bij de juf.
Ik zette alle kinderen in een kring en toen ik daarna vroeg of ze wisten wie ik was en wat ik kwam doen haalden ze allemaal hun schouders op. Ik legde uit dat ik van de onderwijsinspectie was en dat ik iedereen vandaag kwam controleren. Ze moesten zwijgen en netjes gaan zitten met hun benen over elkaar. Dat deden alle Beek en Donkse zevende groepertjes. Dus ik begon ze te inspecteren.
Daarna vertelde ik waar ik echt voor kwam. Had de juf dat niet verteld? Ze begonnen alle 25 heftig met hun hoofdjes te schudden. De juf liep rood aan en zei dat ze was vergeten het schrijversbezoek aan te kondigen.

Nadat ik mijn kameleon-immitatie had gedaan, had verteld hoe de wekker om kwart voor vijf was afgegaan, met de mandarijnen van de juf had gejongleerd, en in spiegelschrift achterstevoren op het supersonische schoolbord had geschreven, was het de beurt aan de Jezus Christushagedis. Ik las voor uit het ‘Bijzondere beestenboek.’ De kinderen konden het nauwelijks geloven: een dier dat op twee benen over het water rende? Nog harder dan Jezus zelf 2000 jaar geleden had gedaan? No way!
De inmiddels wakker geworden juf schoot naar haar computer. Tikte wat in en op het supersonische schoolbord verscheen de ‘youtubepagina’. De kinderen keken me verwachtingsvol aan. Ik zei tegen de juf: ‘Schrijf op: Jesus Christ Lizard’. En zo gebeurde het dat alle Beek en Donkse kinderen zagen hoe de JC-hagedis op spectaculaire wijze ontsnapte aan een gifslang. De eronder gemonteerde muziek spetterde door het lokaal.

Het komt niet erg vaak voor dat ik word bejubeld, maar vandaag was het zover. Nadat ik nog een keer had gejongleerd en had verteld over de bijzondere manier van seks tussen het mannetje en vrouwtje van de deken-octopus werd ik onder luid gejuich uitgezwaaid. Ze dachten dat de mevrouw van de bieb mijn persoonlijke chauffeur was. Ik liet het zo. Godzijdank had deze bibliotecaresse voor de verandering geen rode Renault Twingo, maar een vetcoole Chrysler Grand Voyager voor acht personen.

Rustigrustig (door Bibi)

Ik kom eraan hoor!

Kerstverhaal (door Alexander)

De hele familie was bijeen en reeds rozig van allerlei aperitieven. De grote tafel was de zijkamer ingemanoeuvreerd, het tafelkleed opgediept uit de linnenkast, het zilverwerk opgepoetst, het porselein afgestoft, de haas gebraden, een elektrisch kacheltje ook maar in de zijkamer getild, want een kille kou kroop door de kozijnkieren. De kaarsen waren aangestoken.

Opeens zaten we in het donker. Tijdens het hoofdgerecht, met z’n elven in de zijkamer, knapte er iets in de meterkast. De oven, voor de aardappelschotel, de keukenmachines, de wasmachine, het kacheltje, de lampjes van de kerstboom – het was een stop te veel geworden. Mijn vader griste een kandelaar van tafel en stapte de duisternis van het huis in, hij ging kijken in de meterkast. Bij het schijnsel van de paar waxinelichtjes pakten mijn neefjes hun bestek weer op. Die haas lag er nou toch.

Door de deur zag ik de kandelaar weer door de gang lopen, met mijn vader erachteraan, het kaarslicht priemde door de donkerte. De stop was niet gemakkelijk te vervangen. Er moest een monteur gebeld worden. Mobieltjes bestonden nog niet; mijn moeder legde wat verdwaasd de zwijgende huistelefoon weer neer. Mijn vader toog met de kandelaar naar de buren. Ik keek hem na uit het raam. Kaarslicht was zelden zo krachtig.

En we wachtten uren. De kou trok het zijkamertje weer in, dus de familie verspreidde zich door het huis, op zoek naar warme plekjes, de neefjes gingen maar slapen. Het huis leek reusachtig, zo duister als het was, zo weinig als je ervan kon zien, je zag niet waar de muren waren. De kerstboom in de woonkamer was zonder lichtjes zijn schitterende magie verloren. Het was nu een grimmig takkengeval met zwart-zilveren draperieën eroverheen. We kropen beurtelings rond de open haard. We tuurden naar het vuur en we tuurden uit het raam, naar de lege straat. Mijn opa en ik, we praatten wat, maar tuurden vooral, totdat er snurkjes uit mijn opa kwamen.

De monteur kwam. Hij had zijn eigen kerstdiner, thuis in Ter Aar – waar ligt Ter Aar? –, moeten laten voor wat het was, maar hij was monter, hij was van het type dat het karweitje in een handomdraai fikste hoor, mevrouwtje.

En er was licht, alle muren waren weer zichtbaar en het werd langzaamaan weer warm. De open haard werd nasmeulend achtergelaten, want het zilverwerk blonk weer. De kerstboom had nu zijn grimmige magie verloren, het was eigenlijk maar een raar glimgeval met overdadig engelenhaar over de takken. Kaarslicht was zijn kracht kwijt.

Democratie (door Sarah)

Beste Cannalezers,
Een tijdje geleden schreef ik dit betoog, maar ik weet niet of ik gelijk heb. Hoe denken jullie hierover?

Misschien moet de westerse wereld maar eens ophouden met het gehamer op democratie in andere landen.
We zijn zo ontzettend overtuigd dat democratie de beste bestuursvorm is.
Democratie is de enige weg tot verlichting en nu hebben we besloten dat wij deze ultieme vorm van beschaving moeten brengen aan de arme overheerste volken, waaronder de Arabieren. Iets dergelijks is al een keertje eerder gebeurd, namelijk toen we een aantal eeuwen geleden besloten de arme barbaren in de overzeese gebieden onze zaligmakende cultuur en religie bij te brengen. ‘Nee, jullie weten niet wat goed voor jullie is, we gaan het mooi voor jullie regelen.’ Al het bestaande gezag werd weggeveegd en vervangen door ons geniale bestuur en onze schitterende cultuur. Vervolgens werd het een puinhoop en verlieten de westerlingen het land. - Tegenwoordig wordt het eerst een puinhoop en lichten de we dan onze hielen. - Het volk werd achtergelaten met niets dan ons geweldige systeem, dat daar niet werkt.

Nu zullen jullie zeggen dat ik gemakkelijk praten heb, en dat men in landen als Afghanistan misschien wel democratie wil maar dat het niet mogelijk is omdat de mensen onderdrukt worden. Dan nog denk ik dat er alleen iets solides kan ontstaan als iets in het eigen land ontstaat en bereikt wordt.

Wij hebben er eeuwen over gedaan om een enigszins stabiel machtsevenwicht te creëren en wij moeten niet van andere landen verwachten dat zij het zomaar voor elkaar krijgen. En wij moeten zeker niet door hun politieke structuur heen gaan rausen en een staatsvorm neerzetten waar het land nog niet klaar voor is omdat ze die staatsvorm niet zelf hebben neergezet en er dus geen groep mensen in het land is die een solide basis vormt, waaruit de democratie verder kan groeien. Zodra de westerlingen weg zijn moeten zij vanuit het niets een hun opgelegd systeem in stand houden, waar ze niet naartoe hebben kunnen groeien en waar ze dus nog niet klaar voor zijn.

Het is alsof je een baby die nog niet kan staan, rechtop neerzet en verwacht dat hij gaat lopen.

Democratie is misschien wel niet voor elk land, op elk moment de ideale staatsvorm.

De westerse wereld heeft zich niet naar eigen inzicht te bemoeien met andere landen die totaal anders in elkaar zitten, volslagen anders denken en een compleet andere cultuur hebben.
We doen het met de beste bedoelingen en we zijn ervan overtuigd de wijsheid in pacht te hebben, maar we kunnen de gevolgen niet overzien en een volk, en dus een land, niet naar onze wensen modelleren. Dat is in het verleden vaak genoeg gebleken.

Genade (door Edward)

In Parijs gebeurt het vaak: je zit in de metro en er wordt een foldertje op je knieën gelegd. Meestal is het een smeekbede om geld, en als je niet reageert wordt het kaartje even later weer door de behoevende weggehaald.

Maar vorige week gebeurde iets dergelijks in Nederland. In de trein.
Ik zat gewoon te lezen toen iemand - ik zag zo snel niet wie - een foldertje voor me neerlegde.
En wat voor een foldertje!
SUCCES MET VROUWEN! Dat stond er in grote letters boven. En dan een foto van een bunny/dame. Vervolgens, op voor- en achterkant, nog allerlei leuzen,
ik verzamel ze hier even (inclusief taalfouten):
Beter een BLAUWTJE oplopen dan een GROENTJE te blijven (met toepasselijk gekleurde woorden!)
Ontdek de diepste geheimen die 'playboys' gebruiken om super aantrekkelijke vrouwen te verleiden.
Vrouwen all-the-way versieren binnen 4 uur vanaf het eerste oogcontact
of deze:
vrouwen all-the-way versieren binnen 4 uur voor een date of relatie (ik denk dat ze deze anders bedoelen dan ie uit de printer kwam).

Al met al belooft dat nogal wat. Fijn toch? Ik dacht: hoe duur zou dat zijn? Wel: 200 euro voor 8 uur les. Maar dan krijg je ook wat - namelijk: les van de instructeurs.
De folders somt ze op:
Alpha Doc (Internet Dating Guru)
RoughDoc (Disco PIMP)
en, let wel: Smoothdoc (Expert Open Relaties).

De instructiedag vindt op 22 december plaats in Antwerpen. Maar ik dacht natuurlijk toch aan misleiding. Dit kon toch alleen maar een grap van een of andere theatergroep zijn? Of een kunstenaarscollectief?
Er stond ook een website bij: www.sucesmetvrouwen.be. Snel checken - en ja hoor, ook hier verdere aanbevelingen:
"Nu, voor de eerste keer in België... een Geheim Genootschap van 's wereld beste verleiders, meester versierders, en dating experts verbreekt het jarenlange verbod om jou de praktijkgeteste technieken en strategiën te leren die zij gebruiken om de knapste en meest gewilde vrouwen op aarde te ontmoeten, daten en versieren..."
Hoe honderden mannen in staat waren om van een totale sukkel met vrouwen te verbeteren tot een echte womanizer... en hoe JIJ hetzelfde kunt doen...
Wil jij ook:
vrouwen versieren waar en wanneer jij dat wilt (op partijtjes, in de kroeg, in de club of discotheek, in winkelcentra, via internet, etc.)?
vrouwen versieren ongeacht hoe jij er uit ziet en ongeacht hoeveel geld jij op jouw rekening hebt staan?
vrouwen zoenen binnen de eerste 15 minuten dat jij haar ontmoet hebt?

Heerlijk. Ook dit filmpje met een impressie van de workshop in Rotterdam boezemt veel vertrouwen in.
Ja!
Zou het dan echt geen tv-stunt zijn (er staat nog een ander filmpje op de site van een of ander klein tv-stationnetje)? Of een grote oplichtersgrap?
Nee?
Dan ga ik me inschrijven bij de Dating Doctors!
Ik hoef alleen maar mijn naam, email en 'grootste blokkade met vrouwen' op te geven. De Dating Doctors fixen alles!
Hoera!
Er is nog Genade!

Jeska kijkt terug: Twee woelige weken

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Groenteboer des doods (door Kees)

Zondag opende ik in Den Haag een expositie. Toen ik nadien met een paar mensen stond te praten, werd ik aangesproken door een man in een donkergeel colbert. Hij was niet groot, maar had een rechte rug. Hij zei: “Ik doe veel met gedichten.”
Doorgaans leidt een dergelijke zin tot een voor mij stomvervelend gesprek, maar dankzij het applaus en de complimenten, alsook de witte wijn, bevond ik mij in ‘high spirits’ zodat ik de man met schijnbaar warme belangstelling vroeg uit hoofde waarvan hij 'veel met gedichten deed'.
“Ik ben,” antwoordde hij, “begrafenisondernemer. Mijn ervaring is dat mensen die worden geconfronteerd met de dood behoefte hebben aan poëzie. Ik ben voortdurend op zoek naar gedichten die ik mijn klanten kan aanbieden. Ik heb een dikke map, daar zitten al die gedichten in, zodat mijn klanten er desgewenst een kunnen kiezen, bijvoorbeeld voor op de rouwkaart. Een stukje service. De meeste mensen lezen geen gedichten.”
Ik zei: “Vertel mij wat,” vroeg me mijns ondanks af of hij de dichters van de verzen in zijn map wel om toestemming tot overname had verzocht én of ik in de maling werd genomen. De man, - donker haar, brildrager, - had een creatie van Kees van Kooten kunnen zijn, maar wás het – ik bestudeerde zijn gezicht nauwlettend – niet. Hij was een ogenschijnlijk gezonde en energieke eind-40- / begin-50er, met de ‘schwung’ van een handelsman.
“Ik houd,” zei de ondernemer, “van kunst. Kunst is troost. Ik streef ernaar kunst in mijn vak te integreren. Waarom zou u desgewenst geen kist beschilderen?”
Deze vraag stelde hij aan de in binnen- en buitenland buitengewoon succesvolle kunstenaar temidden van wiens prijzige werken wij in de galerie stonden.
De kunstenaar lachte. “Zo’n kist wordt verbrand,” zei hij. “Of begraven.”
De begrafenisondernemer schoot toe als een kameleonnetong. “Ik lees veel. Dat beschouw ik als een investering in mezelf én in mijn beroep. Ergens las ik een paar zinnen van Jan Wolkers, die ik uit mijn hoofd heb geleerd. Let op: “De piramides zullen ooit als gemalen nootmuskaat ter aarde liggen. Het is jammer, maar alles verdwijnt.” Die woorden plaats ik, met respect, tegenover uw opmerking.”
De kunstenaar had er zo gauw niet van terug.
De blonde, hoogzwangere galeriehoudster bracht ons wijn. De begrafenisondernemer bedankte.
“En u,” wendde hij zich tot mij. “Let wel, ik ben vooruitstrevend, zoek de grenzen van mijn métier, maar als u nu eens met lijm een gedicht op een herdenkingsplaquette schreef en dat de as van de overledene daar dan over werd uitgestrooid. Is dat geen schitterend idee?”
“Ik moet er,” zei ik, “aan wennen.”
“Dat begrijp ik. Geen business waarin veranderingen zich zo langzaam voltrekken als in de mijne.”
Zijn echtgenote kwam vragen of hij meeging. Dat deed hij. Terwijl de kunstenaar en ik hen nakeken, kwam de galeriehoudster bij ons staan.
“Bijzondere man,” zei ze. “Hij was groenteboer, dat beroep was zijn lust en zijn leven, maar zijn zaak ging failliet. Teveel concurrentie. Toen is hij begrafenisondernemer geworden. Hij wilde zekerheid.”
Haar buik was van ontzagwekkende proporties. Ik had er graag mijn hand tegenaan gelegd. Even, zacht.

(De illustratie: een schilderij van de kunstenaar in kwestie, Peter Meijer.)

Rotsvast (door Ludo)

Rotsvast is het geloof. Dat van mijn dochters. En dan in Sinterklaas. De afgelopen weken zie ik de spanning op hun gezichten. Het sinterklaasjournaal wordt met grote spanning gevolgd. S. is van gekkigheid met bed en al verhuisd naar de kamer van haar grote zus. Ik speur zo nu en dan naar de eerste tekenen van ongeloof bij M., maar er is (gelukkig) nog niets dat daar op wijst.



Wanneer begon het rotsvaste eigenlijk te wrikken bij mijzelf? Ik weet het niet echt meer. Het enige dat ik nog weet, is dat het in de tweede klas (groep 4 nu) was. Met vriendjes besprak ik de 'verkeerde signalen'. Ouders die dingen tegen elkaar zeggen over cadeaus die nog ingepakt moeten worden, terwijl je boven in bed ligt, etc. Een vaag gevoel van onrust of dat hele feest wel echt was, herinner ik me nu. Maar verder niets meer. De uiteindelijke bevestiging???? Alsof het een parlementaire enquête betreft, heb ik daar geen enkele herinnering meer bij. Het zal wel te weinig indruk gemaakt hebben, meer een bevestiging van wat ik toch al wist.

Vanochtend heette ik Sinterklaas welkom op school. De hele school zittend in de gemeenschappelijke ruimte, spanning op het gezicht van de jongere kinderen en een sfeertje om trots op te zijn. Het blijft bijzonder. Zolang ik dit werk blijf doen, blijft Sinterklaas in mij leven. Sinterklaas bestaat, want hij is nu bij mij op school.

Hoe rotsvast is jullie geloof?

hoofd versus hart (door Bibi)

Laatst zat ik in een café te praten met R. Levenspraten was het. Over hoe dit en hoe dat. Op een gegeven moment zei R. dat hij wilde dat hij vaker een mening had. Hij baalde van zichzelf dat hij nooit wist wat hij precies moest denken. Ik zei dat ik het herkende en ook dat ik wist hoe het kwam.
Tenminste ik denk het te weten. Je hebt de mensen die denken met het hoofd, die hebben hoe dan ook altijd een mening. En je hebt de mensen die denken met het hart. Die hebben alleen een mening als het gaat om dingen die ze raakt. En omdat het ze raakt kunnen ze vaak niet eens goed beredeneren waarom ze die mening hebben, zodat het eigenlijk geen mening lijkt.
Mensen die denken met het hart kunnen hun mening met gemak aanpassen als ze een tegenbericht horen. Je zou kunnen zeggen dat die mensen slap en beïnvloedbaar zijn, maar je kunt het ook open en begripvol noemen.
R. zuchtte, hij vond zichzelf knap waardeloos. Maar dat is hij nu juist niet. R. is iemand die in een volle tram voor je opstaat, ook al heeft hij zelf een gebroken been. R. is iemand die de drankjes haalt ook al is de rij een kilometer lang, R. wacht je op en brengt je weer thuis op zijn laatste druppel benzine, R. belt als je net bij de dokter bent geweest. R. heeft zelden ruzie, maar dat komt waarschijnlijk omdat zijn grenzen nogal transparant zijn. We willen allemaal een R. in onze vriendenkring.

Dan nu het volgende: hoe moeten de denkers met het hart dan over dit filmpje denken? Mijn hart zegt: foute boel. R.’s hart waarschijnlijk ook. Omdat het door Zwitserland en de Europese Unie is gemaakt. De situatie klopt niet. Niet reëel. Het moet Afrikaanse immigranten ontmoedigen naar Europa te komen.

Maar dan lees ik ook dat Youssou Ndour net zo’n filmpje heeft gemaakt om zijn landgenoten te waarschuwen. En hij kan het weten, toch? Maar ik blijf denken: foute boel. Het voelt als gemeen en onheus.
PS: aan R. heb ik op dit moment niets.

Kate, Rodrigo & Gabriela (door Alexander)

KATE NASH

VRIJDAG 30 november - Een podiumtijger is ze niet. Kate Nash is net twintig, speelde een jaar geleden voor haar eerste zaaltje en is nu op haar eerste tournee in Europa. Haar concert is geen show – en dat is positief bedoeld. Het podium stond vol met vazen bloemen en beeldjes van beesten, als in haar meisjeskamer.

Kate kwam op. Je zag dat het best een eind lopen is naar het midden van het podiumpje, dat ze niet goed wist hoe lang haar armen waren, haar hallo-zwaai hield het midden tussen een vlieg wegslaan en ramen lappen. En ze was best wel een beetje verbaasd dat wij er waren. Kate Nash straalde onzekerheid uit.

Maar dat was niet erg. Want onzekerheid hoort nu bij haar. Op haar eerste cd is onzekerheid een motief. Een pubermeisje dat bijna niet kan geloven dat haar vriendje haar mooi vindt – daarover stamelt Kate in het nummer Birds: ‘Well she was wearin’ a scarf and he thought she looked nice and yeah she didn't really care about anything else because she only wanted him to think that she looked nice and he did.’ Zo was Kate ook. Ze speelde en zong haar liedjes en wij vonden dat ze mooi speelde en zong en de rest kon haar niet echt schelen want ze wilde dat wij haar mooi vonden spelen en zingen en dat vonden we.

En ik weet zeker dat ik haar nog een keer ga zien, om te zien hoe ze groeit. Eens zal ze ongeremd durven zijn. Zoals ze nu al op een paar zeldzame momenten het publiek vergat en durfde zichzelf te vermaken – na haar laatste nummer vierden haar handen feest op de piano: ze rrrrrrroetsjten en rrrrrroetsjten van hoog naar laag en van laag naar hoog, en weer, en weer, een kinderlijk geluk, haar ogen glommen. Toen ze klaar was, leek ze weer verbaasd. Verbaasd dat ze zo geroetsjt had, dat dat leuk was, dat ze dat durfde. En ze was gelukkig en wij ook. Ze overtuigde, want ze was zichzelf.

RODRIGO Y GABRIELA

ZATERDAG 1 december - Er was niet veel voor nodig of ze lieten de zaal dampen en stampen, er leek een bom vol adrenaline ontploft op het podium en die adrenaline was net toevallig in de handen van Rodrigo en Gabriela gevloedgolfd en die lieten het weer hun gitaren in stromen, en hun muziek in en toen wij, toen wij stamp en rakketakketakketakketak en plinglinglingling. Eh, energie dus, energie.

Zaterdag stonden er twee stoeltjes op het podium, twee akoestische gitaren stonden ernaast en twee kleine Mexicanen kwamen op, Rodrigo en Gabriela. Ze gingen rustig zitten, pakten hun gitaren en vanaf het moment dat Gabriela op haar klankkast begon te roffelen en Rodrigo zijn gitaarsnaren uitdaagt en martelt, waren wij de stieren, zij de stierenvechters. Zij zweepten ons op, hitsten ons op, lieten ons briesen van alle energie die ze in ons lieten borrelen.

Ze daagden ons uit, we moesten mee klappen met hun onnavolgbaar snelle ritmes, zodat iedereen al na drie maten lamme armen had, zodat ieders shirt al na een halve minuut vol zweet zat. Wij, stieren, briesten en dampten en stampten. Het concert ging als een roes voorbij, we bleven moegestreden achter, en ik begreep maar weer eens niet waarom mensen partydrugs nodig hebben als het ook zo kan.

Weer een berichtje uit het buitengebied (door Sarah)

In mijn vorige stukje sprak ik mijn verbazing uit over het beeld dat mensen uit het westen hebben over Friezen. Nu kun je het ook uit een heel andere hoek benaderen.

Ik fiets tenslotte wel elke ochtend 13 kilometer tussen de weilanden door naar school en een roltrap vind ik nog steeds een interessant geval. Nou ja, niet echt interessant, leuk om op te staan. Maar dat ligt misschien meer aan mijn bij tijd en wijle wat kinderlijke aard.

Verdere landelijke kenmerken in mijn omgeving:
- Ik woon in een ex-boerderij en we hebben een enorme tuin waar kippen gelukkig en tevreden in rondscharrelen. Zo af en toe eten we ook kip, die we zelf geëlimineerd en verwerkt hebben. Sommige mensen vinden dat heel schokkend. Meestal volgt er dan zo’n soort conversatie: Ik: ‘Maar je eet zelf toch ook wel eens kip?’ ‘Ja, dat wel.’ ‘Die kip heeft een heel wat minder leuk leven gehad. Onze kippen lopen hun hele leven vrolijk in de grond te pikken, totdat ze plotseling geen hoofd meer hebben. Een vleeskuiken heeft stukken minder lol in zijn bestaan. ’ ‘Ja, nou ja.’ Einde gesprek. Interessant. Eigenlijk hebben alleen vegetariërs in zo’n discussie een poot om op te staan.
- In mijn klas van circa 36 leerlingen zitten ongeveer zes boerenkinderen. Ik heb ook klasgenoten die fan zijn van de band Normaal. Deze band scoorde meerdere hits, waaronder het nummer ‘Het is lekker op de trekker’.
- Op school spreekt iedereen Nederlands maar een aantal woorden worden vreemd gebruikt. Zo maakt men van ‘Ga jij er nog heen?’ ‘Ga jij nog heen?’ een vraag die in vrijwel alle gevallen met ‘ja’ beantwoord kan worden. We gaan tenslotte allemaal een keertje.

Hieruit blijkt maar weer: alles is betrekkelijk en je kunt vrijwel overal bewijs voor vinden, als je het maar van de juiste kant bekijkt. Daarom nu als afsluiting een kort gedichtje, tot lering en vermaak, over het begrip relativiteit.

Er was eens een kaasboer uit Gouda
Die zat om de tafel zijn vrouw na
Maar zij riep heel vief:
‘Alles is relatief
als ik iets harder loop, loop ik jou na.’

Jeska kijkt terug: Chaos

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Barbara (door Edward)

Overal in Parijs liggen boeken, tijdschriften en cd's van en over de zangeres Barbara. Vaak staat er deze tekst bij: DIX ANS DÉJÀ!
Het is tien jaar terug dat zij overleed.
Is Frankrijk een land dat beter met zijn grote artiesten omgaat dan andere landen?
Ik weet het niet, maar maandagavond was ik bij een ongelooflijk roerende hommage aan Barbara waar wel twintig artiesten, ouder en jonger, de meesten van hen zelf grote sterren, liedjes van Barbara zongen.

Ik leerde haar muziek kennen toen ik per ongeluk een concert van haar op de Vlaamse televisie zag. Ik was zestien en meteen zo gegrepen dat ik een cassetterecorder haalde en de rest van de liedjes opnam. Dat bandje heb ik nog vaak geluisterd, en later heb ik natuurlijk cd's gekocht.

Een van de mooiste liedjes is het bijgevoegde NANTES. Daarin vertelt Barbara over het telefoontje dat ze uit Nantes kreeg: in de Rue de la Grange au Loup was haar vader overleden. De man had tien jaar niets van zich laten horen... Luister naar het chanson, met het droevige refrein: Il pleut sur Nantes, donne moi la main... Le ciel de Nantes rend mon coeur chagrin...