Canna hartje lijstjes VII (muziek, door Alexander)

10. MIKA - Life in Cartoon Motion
Vanwege Mika’s stem niet zozeer, met zijn knijperige piepuithaaltjes, vanwege de teksten toch ook niet (‘Big girl, you are beautiful’ me hoela). Vanwege de combinatie van alles wél: de ijzersterke, onverbiddelijke, vrolijke feestelijkheid, de enige echte kwaliteitssuikerspin van het jaar. (Luister.)

9. FIXKES – Fixkes
Vanwege de ontwapenende liedjes over het verlegen leven van een gevoelige jongen van het Vlaamse platteland. Vanwege hun regelmatig onverstaanbare maar evenzovaak verrassend schitterende en grappige taaltje, unieke taal die je nooit eerder hoorde. (‘Nen eenhoorn is ook moar nen cornetto mè nen ego.’)(Luister.)

8. ARCTIC MONKEYS – Favourite Worst Nightmare
Vanwege de energiestorm, die in hun raggende gitaren en drieste drum zit en in hun overeenbuitelende losgeslagen-woordenkudde. Vanwege de bewonderenswaardige artistieke groei van, duidelijk, meerdagsvliegen. Vanwege de overrompeling die je even was vergeten, maar die elke luisterbeurt toch weer over je heen spoelt. (Luister.)

7. PATRICK WATSON – Close to Paradise
Vanwege de dromerige tinkeltjes, de futuristische bliepjes, de bezwerende of engelachtige piano, de banjo, de hemelse strijkers, maar ook de vastklampende zang. Vanwege dat dit is hoe Coldplay idealiter zou klinken. Vanwege dat Patrick Watson onderweg lijkt te zijn naar de hemel en zich ineens afvraagt of het daar wel zo lieflijk is. (Luister.)

6. MARLANGO – The Electrical Morning
Vanwege de weidse jazz, ik bedoel: veel instrumenten, trompetten, gitaren, op wonderlijke wijze allemaal kraakzuiver te horen. Vanwege de sluimerende, rondwalsende stem van Leonor Watling. Vanwege het unieke geluid, dat nu écht volwassen genoeg is om ook buiten moederland Spanje door te breken. (Luister.)

5. KATE NASH – Made of Bricks
Vanwege ‘Foundations’ en alle andere aanstekelijke liedjes, samen de kronieken van een stuntelig hedendaags pubermeisjesleven, in poëtisch-onbeholpen stotterspreektaal. Vanwege de persoonlijkheid van de piepjonge Kate, die nu al in elke vezel van haar muziek zit. Vanwege dat we more want. (Luister.)

4. AMY WINEHOUSE – Back to Black
Vanwege, vooral, de geweldigste stem van het jaar, een dijk is het, de stem van Amy Winehouse zou de zee doen splijten. Vanwege de rauwe doorleefdheid van deze bloedmooie soul, een blijver, ook als Amy, hopelijk niet te snel, aan haar rock-‘n’-rollbestaan bezwijkt. (Luister!! Niet van album, wel allermooist.)

3. RUFUS WAINWRIGHT – Release the Stars
Vanwege de weergaloze zwelgbaarheid, zwelgen kun je in deze muziek die eerst zwaar is als chocoladesaus, maar die steeds meer rijpt, die steeds rijker klinkt, een stemgeluid dat steeds verslavender wordt, bombast die steeds gelaagder blijkt en verfijnder, melodrama dat steeds authentieker wordt, Rufus die steeds meer bewondering verdient. (Luister.)

2. BEIRUT – The Flying Cup Club
Vanwege de sublieme smeltkroes die deze muziek is: Amerikaan ging naar Frankrijk en verder, kwam in aanraking met weemoedige Balkan-zigeunermuziek en gebruikte zijn muzikale talent om zijn nieuwe liefdes om te zetten tot onvergetelijke muziek in sepia, enig in zijn soort, weemoedig, warm. (Luister en kijk!!)

1. FEIST – The Reminder
Volstrekt vanzelfsprekend. Liefde is het, tussen mij en Feist - een frêle verschijning met Sneeuwwitjegezicht en een kraakheldere stem, maar nee, niet kraakhelder als een pasgeboende vloer, het is groezeliger. Al haar muziek is spannend, of vrolijk, of allebei. Schalde vaak door mijn kamer, caravannetje, weer kamer, hoofd, gemoed.

Canna hartje lijstjes VI (poezie / proza, door Kees)

Wat ’t zegt, zegt ‘t. Van de enkele tientallen poëziebundels en –bloemlezingen die ik in 2007 las, - maar waarvan de meeste níet dit jaar verschenen, - vind ik navolgende de beste, interessantste, meest inspirerende, knapste, (her)lezenswaardigste, mooiste, meest tot nadenken stemmende en rijkste. Van de volgende vijf uitgaven genoot ik kortom het meest.



5. ‘Gedichten eten’, Mark Strand; De Arbeiderspers, 2006; vert. Esther Jansma en Wiljan van de Akker; tweetalige uitgave



4. ‘De Nederlandse Kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten’, Gerrit Komrij (samenst.); Prometheus, 2007



3. ‘Een tijd in Xanadu’, Lars Gustafsson; Hoogland & Van Klaveren, 2007; vert. J. Bernlef



2. ‘District and Circle’, Seamus Heaney; Faber & Faber, 2006



1. ‘New Collected Poems’, Les Murray; Duffy & Snellgrove / Carcanet, 2003



Vanwege onder meer verhuizen, verbouwen en natúúrlijk bloggen, las ik dit jaar minder literair proza dan gebruikelijk, maar uit wát ik las, valt, merk ik, een mooi boeketje te schikken. Ik genoot, zij het níet om steeds dezelfde redenen, van onder toch vrij veel meer
‘Breaktime’ (1978) en ‘Dance on my grave’ (1982) / Aidan Chambers,
‘Dagboek 1972’ (2007) en ‘Dagboek 1976’ (2007) / Jan Wolkers,
‘Datumloze dagen’ (2007) / Jeroen Brouwers,
‘Foto’ (2007) /Jan Wolkers/Steye Raviez/Coen Verbraak,
‘Onafhankelijke mensen’ (1935) / Halldór Laxness,
‘Rotjongens’ (2007) / Bibi Dumon Tak,
‘Rules for old men waiting’ (2006) / Peter Pouncey,
‘Thirteen moons’ (2006) / Charles Frazier,
‘Een vete’ (1982) / Heere Heeresma,
‘Waar kunnen we hier een standbeeld krijgen’ (2007) en ‘Vanwege de liefde’ (2007) / Edward van de Vendel,
‘What is the what’ (2007) / Dave Eggers en
‘Het woeden der gehele wereld’ (1993) / Maarten ’t Hart,
maar mijn Top 5 2007 luidt:



5. De gedenatureerde Delta, H.H. ter Balkt, De Bezige Bij, 2007



4. In the blood, Andrew Motion, Faber & Faber, 2007



3. Paarden stelen, Per Petterson, De Geus, 2006, vert. Marianne Molenaar



2. The Road, Cormac McCarthy, Alfred A. Knopf, 2006



1. Harry Potter and the Deathly Hallows, J.K. Rowling, Bloomsbury, 2007


Ter Balkt, Motion, Petterson en McCarthy schrijven beduidend beter dan Rowling, maar in tegenstelling tot haar stilistische kwaliteiten, zijn Rowlings verbeeldingskracht en compositorisch vernuft vrijwel zonder weerga. J.K. Rowling schiep een zeven dikke delen tellend meesterwerk, een literair monument, dat vele miljoenen kinderen en volwassenen verenigde in kennis, liefde, spanning, verdriet en plezier. Daarom, als eerbetoon (waar ze vast héél blij mee is), J.K. Rowling op 1.

Jeska kijkt terug: Vakantie!

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Bruno Pinguïn (door Edward)

Ik las de laatste tijd veel over pinguïns. Op de bijgaande foto staan er een paar, maar we zien ook de misschien wel bekendste pinguïnfotograaf: Bruno P. Zehnder.

Zijn levensverhaal is bijzonder. We kennen de berenliefhebber die uiteindelijk door een beer is gedood (uit de beroemd geworden documentaire van een tijdje geleden). Maar Bruno's verhaal lijkt erop.

Deze Zwitser hield van pinguïns omdat ze 'naast eenden en chimpansees de vrolijkste dieren op aarde zijn'. Hij fotografeerde ze waar hij maar kon; hij maakte 22 antarctische reizen.
Bruno heette eigenlijk Bruno Joseph Zehnder, maar dit liet hij officieel veranderen in Bruno Pinguïn Zehnder (gewoonlijk afgekort tot Bruno P. Zehnder).
Voor zijn geliefde pinguïns en zijn geliefde pinguïnfoto's deed hij alles: soms lag hij zes uur in de kou, op een isolerend matje, te wachten op het juiste moment.

In 1984 lukte het hem eindelijk zijn vriendin te overtuigen mee te gaan naar Antarctica. In een ijsgrot haalde hij opeens een zwart pak tevoorschijn, kleedde zich om en haalde zijn vriendin over om ter plekke, stante pede, te trouwen. Er waren pinguïns aanwezig.
Helaas hield het huwelijk maar drie jaar stand.

Op 7 juli 1997 was Bruno weer op zoek naar de perfecte foto. Hij werd overvallen door een sneeuwstorm. De Russische thuisbasis waar hij (uitzonderlijk!) mocht verblijven wist hij - op anderhalve kilometer afstand - niet meer te bereiken. In de Kleine Rotterdamse Pinguïnencyclopedie (echt waar, die bestaat, geweldig boek!) staat dan: 'Zijn laatste foto's maakte hij van een groep keizerspinguïns die, dicht bij elkaar, de sneeuwstorm over zich heen lieten razen. Misschien dat hij het in hun midden zou hebben overleefd, maar om er foto's van te maken moest hij een buitenstaander blijven.'

Bruno's lichaam werd op Antarctica bijgezet. In het ijs.

Allereerst dit (door Edward)

Bibi, Jan Paul en ik waren onlangs in Stockholm. Daar zagen we een vervaarlijke waakhond. Ze zat op de mat van een winkel. Zie haar (hem?) hieronder. Met onze benen.

2007 (door Kees)

Januari
Te Meppel overlijdt Simen Veltman. Samen met beeldend kunstenaar Peter Bekker was hij ‘Bekker & Veltman’, een bibliofiele uitgeverij die werk van onder anderen Remco Ekkers, Arthur Japin, Gerrit Krol, Gerard Reve, Albertina Soepboer, J. Voskuil en ondergetekende ongehoord mooi en zorgvuldig uitgaf. Veltman was een groot kenner van Nederlands- en Friestalige literatuur en een bevlogen, integer uitgever.
Omdat een geneesheer van de huisartsenpost te Groningen een ongemeen pijnlijke galsteenaanval voor “iets cardiaals” aanziet, - beslíst beter dan het omgekeerde, - belandt C. ’s nachts in het ziekenhuis.
Verkoop het huis waar ik drie jaar, drie maanden en 15 dagen woonde. Nergens ongelukkiger geweest.
De verbouwing van het nieuwe huis vangt aan.

Februari
In Antwerpen wordt, voorafgaand aan de première van de kinderopera ‘Aladdin’, het bóék ‘Alladin’ gepresenteerd. (Geen tikfout.) Nadien eten in een rookvrij restaurant. Kwelling.

Stukadoor A. begint zijn tour de force. Beleefde jongen. Als C. in huis is, verkleedt-ie zich in het toilet, maar wanneer hij en ik samen zijn, trekt-ie z’n overall in de gang aan.

Maart
Niet langer werknemer.
De keuken wordt geplaatst.
Verhuizing. Een daglang met drie auto’s + 1 aanhangwagen op & neer. ’s Avonds Indisch voor vijf.
24 op 25: slapen voor ‘t eerst in het nieuwe huis.

April
Warme dag. Aan de westelijke buitenmuur wordt een ‘schotel’ bevestigd. Tijdrovende klus. Een van de twee schotelplaatsers vertelt me dit werk nu & dan te doen omdat hij als eigenaar van een toko annex esoterische boekhandel niet in zijn levensonderhoud kan voorzien. Hij adviseert me inzake de voor ons welbevinden meest gunstige positionering van ons bed.
Twee weken achtereen interview ik vrijwel dagelijks een ‘nieuwkomer’. Een hunner is M. Had zes jaar geleden nooit een computer gezien. Staat nu, na een wirwar van Vmbo- en Mbo-‘trajecten’(!), op de drempel van de Hbo-opleiding Systeembeheerder. Spreekt Nederlands waar menig autochtoon een puntje aan kan zuigen. Is zó bang voor Nederlandse uitzettingsambtenaren en de Dementorklauwen die, aan de lange armen van Midden-Oostelijk gevestigde machthebbers, tot in al ’s werelds uithoeken reiken, dat hij vrijwel niets durft te vertellen. Wat hij wél zegt: “Wat me in Nederland als eerste opviel, was het groen. Net een tapijt. Dat vond ik fascinerend. Ik dacht: dat zal ’s winters wel verdwijnen, maar het verdwijnt niet. Het blijft.”
C. wordt geopereerd. De vermaledijde galsteen ligt in een plastic potje-met-deksel op het kastje naast haar ziekenhuisbed.

Mei
Vindaloo met B., E. en L.

Juni
Tijdens de jaarlijkse internationale clubmatch van de Old English Mastiff Club Nederland wordt Alyssa vierde in de categorie Jonge Honden / Teven. Omdat de tweede en derde prijs aan Deense honden werden toegekend, zal ik blíjven volhouden dat A. bij deze gelegenheid tot op één na mooiste jonge teef van Nederland werd uitgeroepen.
Macavity en Wonder (die ik, vanwege haar hedonisme, tegenwoordig ‘Paris’ noem) arriveren te Stootshorn.


Juli
Eerste golfles.
B. plus een nog immer niet vastgesteld aantal bloedverwantjes kamperen in onze voortuin. We houden een neger-, sorry: zóénengevecht.

Tweede golfles.
Derde golfles.
Met (een andere) B., alsook C. en R., langdurig en onvergetelijk goed gegeten in het sinds mensenheugenis beste Italiaans restaurant van Groningen, ‘Lo Stivale’.
Terrasje met E.

Augustus
Eten (met B., E., J. en L.) plus slapen (alleen) te R. Hotel staat bijna in de Maas. ’s Morgens vanuit mijn hotelkamer glorieus uitzicht over water, schitterend als gemalen glas, onder laaiende zon.
Weekje vakantie in Duitsland. Comfortabel huisje, ruim terras én privé-bergweitje.

Vijf uur achtereen in mijn langste file ooit. Lotgenoten plaatsen vouwmeubilair op de vluchtstrook en volleyballen tussenin de auto’s.
Vierde golfles.


September
Tot de slotsom gekomen dat ik mezelf en het leven te serieus neem om golf te willen spelen.
Vraag, na een ruim twee jaar durende lijdensweg, een advocaat twee mijner familieleden ‘aan te pakken’.
Schrijfster en dichteres S. is een herfstlichte middaglang hier. Haar jongste, nog te presenteren bundel geeft ze me ten geschenke. Omdat ik grieperig ben, kussen we niet.
Bezoek, vanwege zijn verjaardag, mijn (lievelings)oom K., de beste niet-publicerende schrijver van Nederland.

Oktober
Kinderboekenbal. Eerste ontmoeting met J.
Kennismakingsgesprek met de mevrouw die eenmaal per week, gedurende vier uur, ons huis gaat schoonmaken. (De werkster dus.)
E. gevraagd negen boekenkasten te maken.
Eerste middag met de mevrouw die eenmaal per week, gedurende vier uur, ons huis gaat schoonmaken. (De werkster dus.) Ze heeft een tatoeage op haar rechterborst.
Jézus, wat zijn advocaten duur!
Met L. naar Utrecht om een voorstelling van haar idool André van Duin te bezoeken. Voor het eerst reizen we samen per trein.


November
Signeren op de boekenbeurs van Antwerpen. Presentatie van het door mij vertaalde ‘Moeten dieren ook tandenpoetsen?’ (Dat “ook” had van mij niet gehoeven.)
Nieuwe bril.
Eerste van drie wortelkanaalbehandelingen.
Tweede ontmoeting met J. Een middaglang poëzie.
Tweede wortelkanaalbehandeling.
Eten & drinken met L. Op de terugweg voor € 129,-- geflitst.

December
Open in Den Haag een expositie. Honorarium: een schilderij.
Boekenkasten geplaatst. Boekenkasten ingericht.
Derde wortelkanaalbehandeling afgezegd.
Bezoek de galerie van mijn schoolvriend G. We gaan samen een boek maken.
Voortreffelijk gegeten in het Groninger restaurant De Pauw.
C. wint kaarten voor FC Groningen – PSV. Geweldige middag in de Euroborg. Het wordt 2-1.

Oplossing gevraagd, geen verlossing (door Ludo)

Ik voel me dik. Wees gerust, geen anorectische neigingen hier, maar een bekend gevoel dat altijd op de tweede dag van Kerst optreedt. Dat gevreet hangt me dan de strot uit. En twee dagen, voornamelijk, zitten werkt ook niet humeurbevorderend.

Al jaren is de tweede dag van Kerst voor ons. Ik bedoel voor mij, mevrouw Abbink en M. en S. Niet dat we dan echt kerstig doen. Het is eigenlijk gewoon een dag pyjamaparty.

De enige taak die ik heb op deze twee dagen is ervoor zorgen dat ook dit jaar de Dr. Denker is ingevuld. Voor jullie als westerlingen een onbekend fenomeen, maar voor noorderlingen die zijn opgevoed met het (toen nog) Nieuwsblad van het Noorden, een jaarlijkse happening en race tegen de klok om de eerste te zijn die alles ingevuld heeft.
Ik praat jullie bij. Eens per jaar koop ik een -tegenwoordig- Dagblad van het Noorden. Altijd op 24 december, want dan staat de Dr. Denker erin.

40 tekeningen die elk een puzzeltje voorstellen. De 40 puzzelstukjes leiden dan weer tot een zin. Ik geef toe; veel meer heeft het niet om het lijf, maar toch doe ik inmiddels voor de -ik schat- 25e keer mee. Nooit en te nimmer stuurde ik de oplossing naar de redactie. Wel streef ik ernaar om uiterlijk Tweede Kerstdag alle 40 puzzeltjes te hebben opgelost.

Sinds gisteravond moet ik er nog vier. En nu nog steeds. Vanaf vanochtend staar ik wanhopig naar nr 19, 25, 33 en 39. Overigens dien ik hierbij op te merken dat voorzeggen mag. Je mag er niet om vragen, maar als iemand je vertelt wat de oplossing is, dan 'telt het' gewoon mee.
Vanmiddag besloot ik tot drastische maatregelen. Ik trok mijn hardloopkleren aan, muts op het hoofd. Een duurloop van twee uur moest, en zou, genoeg ontspanning opleveren om de vier resterde vraagstukken op te lossen. Vlakbij Kommerzijl had ik bijna 19 te pakken. En bij het dorpshuis in Pieterzijl wist ik dat ik voor het bereiken van Visvliet toch zeker 33 opgelost zou hebben. De brug bij Eibersburen zou dan toch echt 19 en 33 moeten schenken. En toen ik daar voorbij was, wist ik zeker dat langs het kanaal, terug naar Gaarkeuken, ik toch wel een score van 3 uit 4 zou moeten halen.
En toen stond ik weer voor mijn huis. 22km gelopen en geen steek verder.

Frustratie rest. Voor het eerst sinds 1998 heb ik niet alles opgelost voor het eind van de kerstdagen.
En het thema is dit jaar notabene onderwijs!

Ik laat jullie meepuzzelen;
Het zijn allemaal tekeningetjes in een vierkantje.

Nr 19: een schilderij in een lijst. Het schilderij is nevelig en je ziet bergtoppen. rechtsboven staat -p. Het woord heeft 5 letters waarvan de 2e een o is.

Nr 25: een paars vierkant met in het midden een uitroepteken. 9 letters, waarvan de 5e een l moet zijn.

nr 33: een tent die voor de helft open is. Op de vlap van de dichte kant staat OGRE, waarvan de O buiten het tentdoek is getekend. 7 letters, waarvan de 2e een t moet zijn.

nr 39: Een groen vlak met drie horizontale lijntjes. De bovenste en de onderste lijn zijn dun, de middelste is vet. rechtsonder staat i=o. 9 letters, waarvan de derde een n moet zijn.

Wie verlost mij, ik bedoel, geeft mij een oplossing?

update 19.24 uur:
19 is toets
33 is student

Kerstwens (door Bibi)

Aan alle Cannalieten die ook vandaag een bezoek wagen aan ons eiland: namens alle bewoners wens ik jullie een paar rustige, ontspannen en contemplatieve dagen toe.En Sien? Die zit er klaar voor.
Haar kerstwens, vrete op aarde, is niet de mijne, maar ze dicteert het me vanachter de gedekte tafel.
Nu ga ik achter het fornuis.
En straks komt Alexander nog.

Person of the Year (door Alexander)

Wie is dit? Nee, dit is dus niet Vladimir Poetin, de Person of the Year van het tijdschrift Time. Dit is mijn persoonlijke Persoon van het Jaar. Morgenochtend lees je hier wie het is en waarom hij Het is.


Update (25/12, 17:17):

Vanochtend werd ik zeer verkouden wakker en inmiddels voel ik me astmatisch, omdat ik nauwelijks het gevoel heb dat ik zuurstof mijn longen in krijg. Om te ademen moet ik mijn mond openhangen en de lucht die ik dan inadem bestaat - wegens kerstige feestelijkheden hier ten huize - uit sigarettenrook, doordringende etensdampen met zware rodewijnsaus- en wildgebraadwalm en een heel klein beetje uit zuurstof. Eerste Kerstdag valt me dus enigszins zwaar, jullie houden mijn verhaal te goed. Ik wens jullie desalniettemin wel veel moois voor de kerst.

Canna hartje lijstjes V (divers, door Ludo)

Wat maakte 2007 nou 2007? Of beter gezegd, wat maakte het leven in 2007 draaglijk? Voor deze keer heb ik mijn enorme aversie tegen lijstjes maar overboord gezet. Het is geen lijstje in een categorie. Ik heb een drukke baan, een gezin en een tijdrovende hobby. In 2007 las ik 2,4 boek, beluisterde ik 5,6 cd en bekeek ik 2,99 film.
Naar het theater ging ik één keer -vanmiddag- en de laatste keer dat ik een museum bezocht zal ergens gedurende het interbellum geweest zijn. Die Abbink is niet echt een cultuurjunk.

1. The West Wing, Amerikaanse serie over de staf van het Witte Huis. Op dvd, inmiddels de seizoenen 1, 2 en 3, in de late avonduren, samen met mevrouw Abbink, bekeken. Heerlijk!




2. Harry Potter 7, gelezen in Zuid-Frankrijk. In één ruk doorlezen, kinderen afsnauwen en maar doorgaan. Heel knap gemaakt. Inmiddels ook herlezen en het blijft. Met het laatste hoofdstuk geeft J.K. Rowling het boek -en Harry- terug aan de kinderen.




3. 21-10-2007, 3.29.31. Ik zeg er verder niets meer over, maar mijn ego is nog steeds zo groot als Lapland.

Dit was de top drie van zaken die 2007 voor mij plezierig maakten. Niet in dit lijstje maar wel vernoemenswaardig:

- een kop koffie op zaterdag met Volkskrant magazine.
- een duurloop op zondagochtend bij -3 graden en een stralende zon.
- een avondwandeling in een roodgekleurd Gronings landschap ter hoogte van de voormalige Lauwerszee.
- Hendrik van de illegale taxi uit Visvliet, die mij altijd weer thuisbrengt.
- diner, etc. met een obscure Oost-Groninger dichter.

Canna hartje lijstjes IV (films, door Alexander)

5. THE ASSASSINATION OF JESSE JAMES BY THE COWARD ROBERT FORD

Het is de laatste treinoverval van outlaw Jesse James, als zich er een knulletje bij zijn bende wil aansluiten. Robert Ford wordt gek van enthousiasme, als hij in de omgeving mag zijn van Jesse, de legende, als hij tegen hem mag praten. Uiteindelijk zal hij hem doodschieten. Een trage, hypnotiserende en poëtisch gefilmde geschiedenis met ijzersterk acteerwerk van Brad Pitt en Casey Affleck. Over dolende schurken, over vertrouwen, over bewondering, over Amerika, over geschiedvervalsing – en zo veel meer.

4. ATONEMENT

De jonge Briony Tallis besluit na een aantal verwarrende voorvallen om eigen rechter te spelen – niet beseffend dat ze daarmee de lijdende voorwerpen van haar vonnis levenslang in het ongeluk stort. Levenslang zal zij zelf door haar vergissing achtervolgd worden, levenslang zal ze boetedoening willen doen. Naar het boek van Ian McEwan, met prachtig acteerwerk, met vernuftige perspectiefspelletjes, een alles-omkerend einde en veel intrigerend functioneel kitsch.

3. 12:08 EAST OF BUCHAREST

Grappigste film van het jaar. Over de Roemeense revolutie in 1989 wil niemand meer praten, dus de talkshowhost van een lokale zender vraagt dan maar twee kennissen. Zij discussiëren over de vraag: was er in het provinciestadje, ten oosten van Boekarest, óók een revolutionair protest? De helden zwaaien zichzelf iets te veel lof toe, worden op hun nummer gezet door bellers, de presentator strooit met Plato, de oude Piscoci vouwt vliegtuigjes, de cameraman kan niet scherpstellen en debuutregisseur Corneliu Porumboiu gaf het zo vorm dat je vergeet dat er geacteerd wordt.

2. DEATH PROOF

Of is dit de grappigste film van het jaar? Quentin Tarantino maakte een A-film van wat hij als B-film bedoelde. En het is ook in alles een B-film: een belachelijk verhaal (een man vermoordt meisjes met zijn moordauto), belachelijke personages, scènes die te lang doorgaan of te vroeg ophouden, houterige dialogen, overdreven acteerwerk, overdeven alles. Maar Quentin Tarantino zet het geniaal naar zijn hand: een B-film van een A-regisseur is als een Bouquetreeksboek van een Nobelprijswinnaar. Tijdens de onovertroffen achtervolgingsscène biggelden de tranen over mijn wangen van het lachen.

1. PAN’S LABYRINTH

Nog steeds niet gezien? Ik had toch gevraagd of iedereen van Canna hierheen kon gaan? Omdat het de mooiste film van het jaar is? Een griezelig sprookje van Guillermo del Toro, met drie Oscars reeds bekroond – over de Spaanse burgeroorlog, over de kracht en de noodzaak van verbeelding, over liefde en dood en heldenmoed en over de volwassenwording van een jong meisje.

Canna hartje lijstjes III (films, door Edward)

Op 5 de prachtige Oscarfilm van Florian Henckel von Donnersmarck, over het leven in Oostduitse Stasi-tijden, na het uitkomen van de film overleed helaas hoofdrolspeler Ulrich Mühe:


op 4 een film van Douglas McGrath die pech had: even ervoor was er met CAPOTE al een verfilming van passages uit het leven van schrijver Truman Capote, maar deze film vond ik net zo goed, misschien eigenlijk zelfs beter:


op 3 een heel lief en dapper verhaal over de jonge Jorge, die voor zijn zieke vader zorgt en dan van zijn broer in de gevangenis een onmogelijke opdracht krijgt, van Daniel Sánchez Arévalo:


op 2, van David Fincher, met in de hoofdrollen oa Robert Downey Jr. en Jake Gyllenhaal, een waargebeurd verhaal dat nu eens écht goed verfilmd is:


en op 1, nog niet in Nederland in de bioscopen, maar een fenomenale nieuwe manier van het vertellen van een tienerverhaal over schuld en verantwoordelijkheid,
door Gus Van Sant:

Canna hartje lijstjes II (Burberry, door Jeska)

Een paar jaar geleden was er ineens een sjaal met schotse ruit in de mode. We (ik en mijn lief) woonden in Rotterdam en kwamen de sjaal daar met grote regelmaat tegen. Dat vonden we erg opvallend dus besloten we te gaan tellen hoe vaak we het ding zagen. Maar de geheimzinnige ruit, later verman ik dat het Burberry heette, kwam plotseling in verschillende vormen terug. Dus mijn toptien lijst is:

De (Burberry) sjaal vermomd als:

1: Broek
2: Handtas
3: BH + Onderbroek
4: Schoenen
5: Blouse
6: Hoed
7: sierkussen
8: Sokken
9: stropdas
10: en deze week ontdekte ik hem als Kerstbal (echt waar)

Canna hartje lijstjes I (boeken, door Bibi)

Hier volgt Bibi's bijzondere boekenlijst

In willekeurige volgorde maakten deze 15 boeken in 2007 op mij de grootste indruk:

Animals in Translation- Temple Grandin
Misdaad en straf - Fjodor Dostojewski
Vallende man - Don Delillo
Wat is de wat - Dave Eggers
Tirza - Arnon Grunberg
Het doden van een mens - Guus Kuijer
Paarden stelen - Per Petterson
Londonstani - Gautam Malkani
Het complot tegen Amerika - Philip Roth
Moby Dick - Herman Melville
HP 3x - J.K. Rowling
Kleine herinneringen - Jose Saramago
Op een blauwe dag geboren - Daniel Tammet
Leaves of Grass - Walt Whitman
De kloten van de engel - Tijs Goldschmidt

De vetgedrukte titels staan in mijn top 5

Rotterdam-West (door Edward)

Alexander had het er laatst over: hoe integreer je in een multi-culturele wijk?
Ik woon ook in zo'n wijk, al ruim vijf jaar, en ik voel me er goed. Heb een fijn huis, met (vanochtend) sneeuwend wit uitzicht, en heel fijne buren. En ik ga naar het Turkse supermarktje even verderop, waarvan ik eerst dacht dat de eigenaren in een zee van chagrijn rondleefden, maar sinds ik opeens vriendelijk begroet werd door één van die eigenaren toen ik hem heel ergens anders tegenkwam, is de zee aan het splijten.
Ook hou ik van het nieuwe Noord-Afrikaanse snoepwinkeltje, waar de lollies gewoon met z'n vieren naast elkaar in de etalage liggen.

En verder trekt het doordeweekse leven vanzelf een aantal indrukken op je ogen. Ik noem er een paar:

Steeds nog moet ik denken aan het prachtige Marokkaanse meisje, geheel in wit gekleed, met een zedige zwarte hoofddoek, maar dwars over haar T-shirt stond in grote blauwe letters: ALLOCHTOON.
Geweldig. De Cleopatra van onze tijd.

En dan de taxichauffeur van gisteren. Hij kwam uit Pakistan en terwijl we al op mijn bestemming waren (mijn huis) legde hij me uit waarom de islam niet zonder het christen- en het jodendom kon. Dat de heilige boeken elkaar aanvulden en nodig hadden. Dat strenge moslims gek waren als ze de Koran fout interpreteerden - genoot de Profeet bijvoorbeeld niet van tamboerijnmuziek toen hij ooit ergens werd ontvangen? Dan mochten we nu ook dansen en zingen op onze eigen muziek - alle antwoorden kon je vinden in de Koran.
Maar hij vroeg zich ook af waarom we na Lubbers, Den Uyl en Kok nu opeens een moslim-discriminerende regering hadden. En hij wist het antwoord: door Amerika. Amerika zat sowieso achter al het kwaad in de wereld. En zéker achter 9-11. Want 9-11 was tenslotte het Améríkáánse alarmnummer. De bommen kwamen van binnenuit, en dat was ook al lang aan iedereen bekend en onderzocht, maar ja, de Amerikanen...
En waarom waren trouwens Nederlanders opeens bang voor de moslims? 95% van de taxichauffeurs is moslim, en toch stapten we gerust bij hen in de taxi! En... maar oh, zijn gsm ging en nu moest ik uitstappen want het was 'zijn lieve vrouw' en hij 'luisterde naar niemand beter dan naar zijn lieve vrouw.... dag meneer.'

En vanochtend, buiten.
Aan de overkant van mijn straat is een sloot, en die is dus nu wit en bevroren. Er zijn kinderen op aan het spelen, en ik zag ook een compleet (ik denk) Marokkaans gezin: gehoofddoekte moeder, vader met zwarte baard en vier hupsende kinderen. De ouders keken hoe hun kinderen vielen, gleden, opstonden en juichten. En ter aanmoediging riepen ze deze onsterfelijke, alles samenvattende zinnen, zinnen die volgens mij iedere noeste integreerder zouden moeten worden toegeroepen:
'Doe als Bambi! Als Bambi op het ijs!'

Jeska kijkt terug: Mea Culpa

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Desillusie (door Kees)

Vanmiddag bezochten mij twee meisjes, zusjes, respectievelijk zeven en vijf. Hun moeder was erbij. Zij bestuurde een Amerikaanse gezinscontainer met getint glas en DVD-schermpjes in de achterzijde der voorstoelen.
De meisjes, - Roosje en Koosje, - waren bang. Bang voor mij, bang voor de katten en het allerbangst voor mijn hond Alyssa. Het waren kleine, blonde, bange meisjes met eendere mutsjes, roze.
Dat Roosje en Koosje mij niet dorsten aankijken, laat staan een hand geven, verbaasde me enigszins. Niet dat wie ook wordt geacht mij tijdens een eerste ontmoeting lachend en juichend tegemoet te hollen, maar ik had in lang niet zulke angstige, verlegen kinderen gezien. Zich verschansend achter moeders lange benen stonden hun gezichtjes voortdurend bíjna in huilstand.
Komt wel goed, dacht ik en ging het bezoek vóór de gang in. Alyssa, die ons door de glazen bovenhelft van de achterdeur, ongetwijfeld verwoed kwispelend en zacht enthoujankend, had gadegeslagen, stuurde ik een meter of vijf terug. Daar moest ze van mij blijven staan.
Alyssa is gék op bezoek. Het állerfijnste wat bestaat: spelen met haar Grote Liefde Max, een buurreu, maar tezamen met onder meer akkerrennen, vlees eten en buikkroelen, behoort bezoek tot de categorie pal daaronder: Bíjna Allerfijnst.
Hopelijk voelen de weinige lezers dezes die mij de eer & het genoegen van een thuisbezoek verschaften nu geen verongelijktheid. Hen bood ik geen bescherming, zij werden bestormd, omvergegooid, meters ver meegesleept, hun smetteloze jassen liet ik zomaar kwijlbesmeuren, - daar was ik, met Kopland sprekend, “werkelijk hard in”, - maar zij zijn dan ook geen vederlichte, vijf- dan wel zevenjarige Roosjes en Koosjes, met gezichtjes íets lager respectievelijk hoger dan Alyssa’s kop. Wijlen mijn moeder 24 jaar geleden tijdens een telefoongesprek met een door mij gekwetste mevrouw: “Voor dieren en kinderen is-ie zó lief.”
Voor de zekerheid naast Alyssa, zag ik Roosje, Koosje en hun moeder mijn huis betreden. Laatstgenoemde bezigde tientallen schel en bestraffend getoonzette woorden om haar dochters ertoe te bewegen hun roze rubberlaarsjes uit te trekken, maar R. en K. maakten daartoe geen aanstalten. Niet uit ongehoorzaamheid, - ze zouden niet dúrven, - maar omdat ze hun moeder niet hoorden. Ze keken naar Alyssa, klampten zich aan die lange benen en krijsten alsof naast mij Lord Voldemort was opgeplopt.
Alyssa, intussen, kwispelde. Al wat leeft, is haar lief en op kinderen is ze extra gesteld omdat die het niet moe worden te gooien, hollen, spelen. Dus wilde ze naar Roosje en Koosje om hen te besnuffelen, haar kop tegen hen aan te duwen, te worden omhelsd en een spel te kiezen. En dus zwiepte haar staart en sloeg hij tegen de deur van het toilet wat klonk als het beuken van een gummiknuppel op een tafelblad. Alyssa is een sterke hond.
Enfin. Om een lang verhaal te bekorten: ik won. Natúúrlijk won ik. Haha. Wie is er nou beter met kinderen dan ik? En met dieren. Juist. Ik bedoel maar.
Drie kwartier na hun binnenkomst deden de zusjes en ik, neuzen bijna tegen elkaar, wie het griezeligste gezicht kon trekken en daarbij het engst kon schreeuwen. Hun moeder filmde onze verrichtingen met een zilvergrijze camera ter grootte van een ouderwets fototoestel. Één gewonnen, één te gaan.
Ik vroeg Alyssa erbij. Ze kwam naast me zitten. Watervlug trokken Roosje en Koosje zich op hun moeder terug, als bange baviaantjes op hun rots.
Ik streelde en knuffelde en kuste Alyssa, en de moeder met de lange benen zei: “Ga maar. Er kan niets gebeuren. Ze is heel lief. Kees is erbij.”
En verdomd, daar kwam de jongste, Koosje, lippen opeen geperst, ogen lachend om haar eigen moed. Ze liep van haar moeder naar mij, hief haar hand en gaf Alyssa’s schedel veeleer een veegje dan een aaitje. Gejuichte complimenten alom.
De heldin zette zich op mijn schoot en streelde Alyssa’s rug dat het een aard had. Tja, toen kon Roosje natuurlijk niet achterblijven, daar kwam ze al, aaitje en hup, op de rest van mijn schoot. Alyssa duwde haar kop tussen de meisjeslijven, gelach, opgetogen gegil, moeder filmde alsof ze een Ufo voor de lens had.
En zo kwam alles goed. De meisjes knuffelden Alyssa, Alyssa likte hun neuzen en ik, ten zeerste met mezelf ingenomen, baadde in moeders warme bewondering. “Het zijn gewoon andere kínderen, ik vind het zó knap van je.” Keep it coming, honey.
Toen was het een uur of vier en moesten ze maar eens gaan. We stonden op. Moeder begon een volgende dankbetuiging. De meisjes holden naar de gang en Alyssa – naar buiten! - holde mee.
Terwijl haar staart Koosje als een gummiknuppel in het gezicht sloeg, stootte haar rechterschouder Roosje met zo’n kracht omver dat het kind als een curlingsteen over het laminaat schoof.
Gelukkig zaten er DVD-schermpjes in de achterzijde der voorstoelen van de Amerikaanse gezinscontainer, die mijn perceel met boze snelheid verliet.

Mea culpa (door Ludo)

Het is sorrytijd. Waar Edward van lijstjes houdt, bestaat het terugblikken op een jaar, bij mij, voornamelijk uit het reflecteren op blunders, ongepaste opmerkingen en brute terechtwijzingen. Bovendien is het wat megalomaan om op dit weblog al mijn successen van dit jaar te gaan bespreken. Maar hoe moet dat dan in blogvorm? Ik ga geen poging doen tot het plaatsen van een lijstje, ik ga niet teveel doen aan gevalsbeschrijvingen om, op die manier, het zout nog wat dieper in de wonden te wrijven. Teruglezend op Canna, beter goed gejat, dan slecht bedacht, zie ik ineens de juiste vorm.

Lieve Heer,

ik heb gezondigd. U weet wie ik ben? Ja, natuurlijk weet U wie ik ben. Wat zegt U? Dat voor alles een eerste keer moet zijn? Ja, inderdaad. Ik heb dit nog niet eerder op deze manier gedaan. U hebt gelijk, ik heb nog nooit op enigerlei wijze gebiecht. En ik weet dat alleen biechten over 2007, in mijn geval, geen enkele garantie geeft. Nee, ik ben best op de hoogte Heer. Vroeger heb ik, als kind, Uw boek gelezen. Ja, zowel het oude als het nieuwe testament. Ik ken het verhaal van Adam en Eva, van hun zoons, van de ark van Noach, van David en Goliath, van Sodom en Gomorra, van.......nee, inderdaad, er is niet veel blijven hangen. En die boodschappen van U. Ik bedoel die 10 daar op die steen. Ik ken ze wel hoor, dat wel. Maar, vergeef me, U hebt alweer gelijk. Ze kennen is iets anders dan je eraan houden en ernaar leven.

Lieve heer, 2007 was geen best jaar. Ik ben dit jaar erg goed geweest in het maken ontactische opmerkingen (toch wel zeker 34 keer). Ook kan ik u zo vertellen van 13 gevalletjes karaktermoord. En die meneer die ik aan de telefoon moest hebben. Ja, die met die hoge stem, toen ik hem sprak vroeg ik: "is uw man misschien ook thuis?". Dat was echt per ongeluk. Ik verwachtte echt niet dat die man zo'n wijvenstem had. Sorry, een wat hogere stem dan de meeste mannen.
En die keer dat ik een vergadering binnenstapte en vroeg of "die borderliner" ook zou komen en ze al achter mij stond, was inderdaad niet erg netjes. Dat zie ik zelf ook wel in. Maar toen was ik ook gewoon een beetje kwaad. wat zegt u? Geen enkele rechtvaardiging? Nee, dat klopt dan ook wel weer.



Waar ik echt spijt van heb, is het incident van die mevrouw die best een genuanceerde mening had. Het is inderdaad niet zo aardig om te zeggen dat gevoel geen argument is, en dat besturen op basis van gevoel uiteindelijk alleen maar jankpartijen oplevert. Uieindelijk bleek een dergelijke partij toen ook accuut te zijn.

Ja, dit was het wel. Het voelt eigenlijk best goed zo. Zal ik eens vaker langskomen? Oh. U was nog niet klaar? Wat ik met die resterende 7 beledigingen, pogingen van machtsvertoon, buitengewone bruutheid en nietsontziende beslisdrang denk te gaan doen? Tja, goede vraag.......sorry zeggen? Sorry!

Jaha, ik weet wel dat dat beter kan. U wilt niet gaan heroverwegen of, als U tenminste bestaat, U een plekje vrij heeft straks? Dat ik dan mijn toon onmiddellijk moet wijzigen? Sorry, ik zal geen jaha meer zeggen en echt proberen vaker langs te komen. En jajajajaja -ik bedoelde die jajajajaja's niet vervelend hoor- er ook echt naar te leven. En, nee, ik besef me dat de tijd van aflaatverstrekking door biecht geweest is. Ik zal er écht, écht, écht naar leven.

Mag ik nog iets zeggen? Fijn! Kijk, weet U, het is niet zo dat ik dit jaar alleen maar een vreselijke tiran ben geweest. Met Pasen was ik nog met buurman T. in de Nederlands Hervormde gemeente te G., waar buurman C. dominee is. En ik zong - ok, neuriede- ook wel mee. En ik luisterde en dacht erover na. Nee, ik snap wel dat Uw conclusie was, dat ik, met het achter mij dichtslaan van de kerkdeuren, alweer bezig was met andere dingen. Maar, laten we wel wezen, het is toch een start?
Wat U een goede start vindt? Nou, ik ben benieuwd.

Nou ik vind het fijn om te horen dat ik dit jaar gepassioneerd bezig ben geweest en ook heel veel belangrijke dingen goed heb opgelost. Dat lucht mij toch wel enigszins op. Dus als ik U goed begrijp....o ik begreep u niet goed? Ik had toch al sorry gezegd? Nou, als u vindt dat het......jajajajaja -sorry-, het kan inderdaad vele malen beter.

Lieve mensen. Ook dit jaar was ik niet altijd de innemende Ludo die jullie meestal zien. Ik was hier stom, daar bruut, her vervelend en der beledigend. Sorry! Ik beloof oprechte beterschap in 2008.Wie zich nu aangesproken voelt, moet weten dat ik hierbij mijn oprechte excuses aanbied. Maar ik wil wel even nog opmerkingen dat een aantal van jullie het er ook wel een beetje naar..........wat zegt U heer? Dat het begin goed was en dat ik nu onmiddellijk dien te zwijgen?
Akkoord. Ik zwijg.

Amen.

Bekentenissen (door Bibi)

Het is tijd om jullie luisteraars te vertellen over mijn mislukkingen. Het zijn er nogal wat, maar ik begin maar bij de grootste.
Ik zeg altijd tegen de mensen dat ik vroeger dierenarts wilde worden, maar stiekem had ik een andere route voor mijzelf uitgestippeld: die van presentator. Ik was ervoor geboren.
Reeds op mijn vierde moest ik als kabouter verkleed mijn kleuterschool vertegenwoordigen. Voor wie en wat ben ik vergeten, maar ik weet wel dat ik de juf liet zingen omdat ik geen idee had waar het liedje over ging dat ze al die tijd vooraf met me had geoefend. Desalniettemin genoot ik van alle mensen die naar mij keken. Ik had, ook zonder zang, een présence, zoveel was duidelijk voor iedereen.

Tot die ene fatale dag.

Een vriendin had mij ingeschreven voor en screentest bij de NCRV. Ze zochten nieuwe presentatoren voor een spel. Ik verscheen in een totaal verkeerde outfit in Hilversum, waar mijn hippe vriendin mij redde door mij op het laatste moment haar eigen kleren te lenen. Ik werd opgemaakt en gefotografeerd. Op de polaroid die ik even later in handen kreeg zag ik een bangelijk gezicht verstoken van alle zelfvertrouwen. Mijn medepresentator was al bekend: Gregor Bak. Ook hij had zeggenschap over de nieuw te kiezen collega.
Ik maakte bij onze kennismaking direct al een fout door te zeggen dat onze namen zo leuk met elkaar zouden rijmen als we de quiz ooit gingen presenteren. Voor die gelegenheid wilde ik Dumon best laten vallen, dan klonken we immers echt als een duo. Gregor keek me in de spiegel aan zoals kappers dat doen, en in zijn blik las ik de woorden: God verhoede dat zij de uitverkorene wordt.
We moesten opkomen. Inderdaad werden onze namen door de studio geschreeuwd en er klonk muziek en applaus. We gingen zitten achter onze tafeltjes en de deelnemers stelden zich voor. Het waren allen eindexamenkandidaten. De quiz moest een kopie worden van Tweekamp. Judith Bos en Dick Passchier. Jullie weten wel.
Ik begon de eerste vragen af te vuren die geen van de kandidaten goed wist te beantwoorden. Van Gregors vragen bakten ze (sorry voor deze perongelukke grap) ook niets, dus toen ik weer aan de beurt was en de kinderen niet eens wisten wie Richard Wagner was riep ik -om de dooie boel een beetje op te peppen- dat wij dat vroeger beslist beter hadden gedaan. Dat ze ezels waren vergeleken bij de kandidaten uit de jaren zeventig. Er klonk boe-geroep. De aanhang van de kandidaten kwam in opstand. Gregor ging het sussen met een makkelijk vraagje dat goed werd beantwoord. ‘Ja, ja,’ kwam ik tussendoor, ‘dat wist ik al toen ik acht was. Nu begonnen de kandidaten zelf ook boe te roepen.
Niemand luisterde meer naar mijn volgende vraag. De regisseur maakte het afrondingsteken en onder een lawine van protesten verliet ik de studio. Bij de schmink zat een leuk fris meisje dat zelfverzekerd en blijmoedig om zich heen keek. Zij zou –zo zou enkele maanden later blijken- de nieuwe Judith Bos worden. En ik? Ik liep naar de kantine waar mijn vriendin zat. Ze zag er nog steeds hip uit, hoewel ze mijn kleren aan had. Toen begreep ik dat ik iets essentieels miste. Bij het vertrek zag ik buiten nog een paar figuranten fietsen. Ze zagen mij ook. Ze begonnen direct weer met hun boe-geroep. 'Maar je zei dat het goed ging?' zei mijn vriendin. Niet veel later kreeg ik post van de NCRV. Het eerste woordje was: Helaas...
PS: gelieve niet te reageren op dit stukje.

Amsterdam-Oost (door Alexander)

I.
INTEGRATIE

Anderhalve maand geleden verhuisde ik naar Amsterdam-Oost. Ik was blij, nieuwsgierig, want daarmee zou het Midden-Oosten voor mij iets dichterbij komen. Ik zou eens een andere kant van Amsterdam te zien krijgen, ik ging wonen temidden van allochtonen.

Toen ik nog aan de gracht woonde, op stand, zaten de enige allochtonen met wie ik in aanraking kwam achter de kassa bij de Albert Heijn. Voor mij in de rij stonden yuppen en Connie Palmen. Mijn niveau van multicultureel samenleven beperkte zich tot afhaalbezoekjes aan het rotizaakje om de hoek, maar mijn maag had vaak problemen met die roti, dus ook dat bleef zeer beperkt. En het heen-en-weer-geven van de bonuskaart dus.

Dáár zou nu dus verandering in komen, mijn samenleving zou werkelijk multicultureel worden. Maar. Documentairemaker Michiel van Erp verklaarde twee weken geleden waarom hij niet veel allochtonen als vriend had: ‘Ik woon midden in Amsterdam en daar staan geen huizen van Marokkanen of Turken. Dus ik kom ze gewoon niet tegen.’

Dat is een gedeelte van de verklaring. Want ik kom nu wel allochtonen tegen, maar ik kén er nog geen. Om twee redenen: op straat hoor ik vooral andere talen. Geen Engels, geen Spaans, maar een taal die ik totaal niet beheers. Ten tweede: waar praat je dan over? Waar moet het babbeltje met mijn Marokkaanse buurvrouw over gaan? Over het weer? Ik weet het niet goed.

II.
METRO

Anderhalve maand geleden verhuisde ik naar Amsterdam-Oost. Dat betekent dat ik nu ook soms met de metro ga – de metro, die als een slagader het leven naar de buitenstedelijke stadsgebieden pompt, van het Centraal Station helemaal tot in de Bijlmer.

Ik wil over de metro twee leuke dingen zeggen. De eerste is dat ik gisteravond in de metro een leuk type zag. Hij stapte op de Nieuwmarkt in, slofte naar binnen, was met twee vrienden, de wagon was behoorlijk leeg, dus hij nam een bankje voor zichzelf, zijn vriend ook en zijn andere vriend ook. Samen drie bankjes. Super chill. Zijn sloffen was een pose, hij zat vol energie en verraadde dat door als een rappe gitarist zijn Rubix-kubus te bespelen. Door niets of niemand te verstoren.

Toen kwam er een blonde dame binnen. Slank, met een donkerblauwe jas van het soort viltachtige stof dat er vaak erg chic uitzag. Halverwege de jas, midden op haar buik, zat de riem die haar lichaam mooi wespachtig getailleerd liet uitkomen. Ze ging niet zitten, posteerde zich naast een vasthoudpaal. En het leuke was dat de jongen naar haar keek, kéék, man, het was alsof hij voor het eerst van zijn leven roomijs at. Het was een tantu spange chick. De Rubix wachtte.

Het tweede leuke ding is dit filmpje. Een vriend van mij maakte het een tijd geleden en ik moet er nog steeds om grijnzen. En tot slot een verontschuldiging: dit is eigenlijk geen blogstukje, maar twee sprintjes die losjes met elkaar verbonden zijn. Ingetogen sprintjes dus.